«Οταν επέτρεψα στη ζωή να με εκπλήξει»

Οι σημαντικές αποφάσεις στη ζωή μας λαμβάνονται χωρίς λεπτομερείς υπολογισμούς. Γιατί αλλιώς δεν θα τις παίρναμε. Σχεδόν μας επιβάλλονται από μόνες τους. Ή μάλλον αποτελούν την κορύφωση μιας σειράς από μικρές διαπιστώσεις και ασήμαντα γεγονότα. Μια τέτοια απόφαση υπήρξε και η αλλαγή τού επαγγέλματός μου. Καλύτερα θα έπρεπε να πω η εγκατάλειψη τής δικηγορίας, μια και δεν φανταζόμουν τότε με ποιο επάγγελμα θα την αντικαθιστούσα, αφού για οποιονδήποτε εχέφρονα άνθρωπο η ιδιότητα τού δασκάλου Φωτογραφίας δεν αποτελούσε, τουλάχιστον τότε, ιδιώνυμο επάγγελμα. Στην ουσία όμως η πραγματική απόφασή μου ήταν να επιτρέψω στη ζωή να με εκπλήξει. Και αυτό συνέβη οριστικά και απότομα το 1983. Και ελπίζω να μη σταματήσει ποτέ.

Εκτοτε χρειάστηκε πολλές φορές να απαντήσω σχετικά με το γιατί και το πώς αυτής της απόφασης σε διαφόρους που ονειρεύονται να κάνουν το ίδιο. Και δεν πιστεύω ότι υπερβάλλω αν ισχυριστώ ότι ένας από τους λόγους της υφέρπουσας γενικής κατάθλιψης είναι το γεγονός ότι πάρα πολλοί ξυπνούν κάθε πρωί για να ασχοληθούν με κάτι που τους είναι αδιάφορο. Το λάθος τους νομίζω είναι ότι προτού πάρουν την απόφαση οποιασδήποτε αλλαγής ζυγίζουν τα υπέρ και τα κατά. Απεχθάνονται το λάθος. Ενώ στην πραγματικότητα όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι ανοίγεις την πόρτα και φεύγεις και μόνο μετά σκέφτεσαι την επόμενη μέρα. Οι σημαντικές αποφάσεις είναι πάντοτε πηδήματα στο κενό.

Αν όλοι αποφασίσουν να γίνουν για λίγο πιο κακομαθημένοι και αναγορεύσουν τη χαρά τους ως κύρια ανταμοιβή της εργασίας τους, τότε το πιθανότερο είναι να ακολουθήσουν και όλες οι συνήθεις επιβραβεύσεις. Και το μάλλον σίγουρο είναι ότι ο τελικός απολογισμός θα αποβεί θετικός.