«Δεν έχει μάθημα σήμερα, έγινε επανάσταση»

Νίκος Ε. Καραπιδάκης

Τα θέματα συζήτησης πρέπει να ήταν τα συνηθισμένα. Ποιος θα έπαιρνε το πρωτάθλημα, ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός ή η ΑΕΚ. Ή ποιος από τους τρεις κέρδισε ή θα κέρδιζε και με πόσο το χειμωνιάτικο ντέρμπι. Σε πιο προσωπικό επίπεδο ήταν η χρονιά που έδινα υποσχέσεις στον εαυτό μου για περισσότερο διάβασμα αφού στο τέλος του έτους με περίμεναν οι εισαγωγικές εξετάσεις στο Γυμνάσιο. Και σε καθημερινό επίπεδο αυτό σήμαινε περισσότερες ασκήσεις με συμμιγείς αριθμούς και μετατροπές από οκάδες και δράμια σε κιλά, περισσότερα προβλήματα αριθμητικής και περισσότερη τεχνολογία ουσιαστικών, επιθέτων και ρημάτων. Ακούγονταν φοβερά πράγματα γι’ αυτές τις εξετάσεις που γινόντουσαν μπροστά σε καθηγητές γυμνασίου.

Υπήρχαν και θετικές προοπτικές, όπως η προβλεπόμενη κατασκήνωση προσκόπων, με αντίσκηνα και τέτοια, που θα γινόταν τον Ιούλιο.

Τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς, ένα πρωί, φθάνοντας στο σχολείο μάς είπαν ότι έγινε επανάσταση, ότι δεν θα γίνει μάθημα και να γυρίσουμε στα σπίτιά μας. Δεν γύρισα σπίτι, πέρασα από το σχολείο του ξαδέρφου μου και τον πήρα να πάμε για να παίξουμε μπάλα σ’ ένα άδειο οικόπεδο.

Αργότερα πήγα και στην κατασκήνωση. Μια μέρα ξέσπασε ένας καβγάς ανάμεσα σε δυο αρχηγούς ομάδων, ανάμεσα στον Π. και στον Φ. Ο ένας είπε θυμωμένος και τραυλίζοντας στον άλλο: «Τον έχω χ… τον θείο σου». Δεν κατάλαβα. Και όταν ρώτησα ποιος είναι ο θείος του, μου είπαν ο Πατακός. Και πάλι δεν κατάλαβα τίτοτα. Και ξαναρώτησα. Μου απάντησαν, αλλά ποιος;

– Καλά, μ… είσαι;

Τότε, περίπου, πρέπει να τελείωσε για μένα και μια εποχή. Εμαθα πως δεν λέγονται όλα.