«Η Σοφία Λόρεν σε φαρμακείο στο Χαλάνδρι»

Το 1966 η Ελλάδα βράζει. Βρισκόμαστε λίγο πριν από τη δικτατορία εν μέσω διαδηλώσεων κι εγώ είμαι στρατευμένος στη Νεολαία Λαμπράκη. Είμαι λιγότερο από 20 ετών και προσπαθώ να βιοποριστώ. Τα βράδια μου τα περνάω με πολιτική δράση, αφισοκολλήσεις, θυελλώδεις συζητήσεις για έναν κόσμο που πιστεύαμε ότι θα αλλάζαμε. Δουλεύω τότε λοιπόν ως υπάλληλος στο φαρμακείο του Νίκου Πέρκιζα, μετέπειτα δημάρχου του Χαλανδρίου. Τότε συνήθιζε να έρχεται στο μαγαζί μια… κούκλα. Ετριζαν οι πλάκες της πλατείας. Εμοιαζε με τη Σοφία Λόρεν κι εγώ βέβαια την ερωτεύτηκα με τη μία. Μάλιστα αμέσως προσπάθησα να βρω τρόπους να την πλησιάσω. Πήγαινα στην Κρήτη συχνά και αγόραζα αντίγραφα από εκθέματα στην Κνωσό και της τα έφερνα δώρα. Εκείνη τα έπαιρνε και έφευγε σκορπώντας ένα ηχηρό γέλιο. Ζούσα μια παράλληλη ζωή. Το βράδυ με τη Νεολαία Λαμπράκη με έντονη πολιτική δράση και το πρωί να ψάχνω αφορμή για να βρεθώ κοντά της. Μια μέρα μάλιστα της έστησα καρτέρι για να της μιλήσω στη γωνία Ναυαρίνου και Ζαν Μωρεάς στο Χαλάνδρι. Μιλήσαμε, της έδωσα τα δώρα της και με ένα φωτεινό χαμόγελο με ρώτησε: «Τι θα κάνεις στην ζωή σου;».

Αυθόρμητα της απάντησα πως θέλω να γίνω σκηνοθέτης. Και έτσι κι έγινε. Εκείνη μάλιστα η «δροσερή ελαφίνα» που τόσο ερωτεύτηκα είναι η γυναίκα μου Ελένη. Είμαστε από τότε μαζί και στην πορεία διαπίστωσα πως ενώ την πλησίασα σαν μια πανέμορφη γυναίκα, εκείνη ήταν ο άγγελος που ήλθε να με προστατεύσει απ’ τον κατώτερό μου εαυτό. Τότε νόμιζα πως τα σημαντικά πράγματα γίνονται στους δρόμους – εκεί που έβραζε η τότε νεολαία λίγο πριν από τη δικτατορία. Τα πιο σημαντικά όμως γίνονται στους ουρανούς που συνωμοτούν υπέρ μας. Οταν κάτι το θέλουμε πολύ.