[Το πνεύμα του τόνου] Ξεχασμένοι δάσκαλοι

Στις 20 Δεκεμβρίου 1981, σαν χθες, πέθανε ο Δημήτρης Ροντήρης. Σήμερα το Εθνικό Θέατρο, που το στοίχειωσε με το ωριμότερο έργο του, τον τιμά. Θυμάμαι, εκείνη την ημέρα γίνονταν η συγκρότηση του ΔΣ του Εθνικού, όπου είχε εκλεγεί παμψηφεί αντιπρόεδρος (με πρόεδρο τον Κ. Νίτσο). Ανοιξε απότομα τις πόρτες η Μελίνα και ανήγγειλε το γεγονός και με άρπαξε και μπήκαμε στο περίφημο τζιπ και φθάσαμε στο σπίτι του μεγάλου νεκρού δασκάλου μας. Τριάντα χρόνια μετά, κανείς στην πολιτιστική μας ορφάνια δεν σκέφτηκε πως αυτή η χρονιά (1981) υπήρξε κυριολεκτικά αποφράδα για το ελληνικό θέατρο. Γιατί εκείνη τη μοιραία χρονιά ορφάνεψε η μεγάλη του γένους σχολή της παιδαγωγίας του θεάτρου. Πέθαναν μέσα σε έξι μήνες ο Κωστής Μιχαηλίδης (δάσκαλος του Λευτέρη Βογιατζή), ο Τάκης Μουζενίδης (δάσκαλος του Ευαγγελάτου, του Τσακίρογλου), ο Πέλος Κατσέλης (δάσκαλος του Καταλειφού, της Τριανταφυλλίδη, του Βόγλη) και πριν λίγο ο Σωκράτης Καραντινός. Αυτοί οι ΔΑΣΚΑΛΟΙ εκτός από υποκριτική δίδασκαν ήθος και όλοι τους ήταν δοκιμιογράφοι, κριτικοί, δραματολόγοι και μεταφραστές. Ολοι τους ανίχνευσαν πτυχές της ερμηνείας του αρχαίου δράματος και κυρίως σεβάστηκαν τα κείμενα, τη διάνοιά τους και το ήθος των προσώπων. Δημιούργησαν προσωπικό κώδικα υποκριτικής στις σχολές που ίδρυσαν. Σήμερα δεν λείπουν οι καλοί και μορφωμένοι δάσκαλοι αλλά οι συνθήκες δεν επιτρέπουν να αφοσιωθούν στην καλλιτεχνική εκπαίδευση αποκλειστικά και εξακολουθητικά. Ο Ροντήρης ευτύχησε να διδάξει γενιές ηθοποιών (από τη Μανωλίδου και τον Κωτσόπουλο έως τον Χορν και από τον Αλεξανδράκη, στην Καρέζη και τη Βουγιουκλάκη). Τριάντα χρόνια μετά ξεχασμένος από το επίσημο κράτος, λείπει στον τόπο.