Αρκετοί ακυρώνουν τις προσπάθειές τους, τις μάχες τους. Γιατί τόσο η Δόξα όσο και ο Λεβαδειακός μπήκαν αργά στο πρωτάθλημα και πασχίζουν να κρατηθούν στη Σούπερ Λίγκα.
Η Δόξα Δράμας σαφώς δεν έχει τα φόντα να συναγωνιστεί επάξια τους έμπειρους και ισχυρούς αντιπάλους της. Με ρόστερ που φτιάχτηκε στο πόδι, με έδρα το ουδέτερο «Καυταντζόγλειο», με παίκτες που ήρθαν μέσω δημοσίων σχέσεων, θέλει να αφήσει ξανά το στίγμα της. Αν δεν χρωστά, αν δεν προσβάλλει κάποιον με την παρουσία της, γιατί να μην της επιτρέψουμε να παλέψει όσο αντέχει; Ακόμη και αν συνεχίσει να μοιάζει με σάκο του μποξ.
Οσο για τον Λεβαδειακό, ο Παράσχος κάνει σοβαρή δουλειά. Χωρίς φανφάρες και μεγαλόστομες δηλώσεις. Στη Λιβαδειά παίζουν Κυριακή – Τετάρτη – Κυριακή και αν τη βγάλουν καθαρή, μάλλον θα πρόκειται για μικρό θαύμα. Πολλές φορές ακούμε ανθρώπους Ολυμπιακού ή ΠΑΟ να μιλούν για δυσκολίες και βαρύ πρόγραμμα λόγω των συνεχών υποχρεώσεων. Αλήθεια; Και τότε, τι ακριβώς είναι αυτό που περνά φέτος ο Λεβαδειακός; Μία προπόνηση και μετά στο πούλμαν ή στο αεροπλάνο. Ουσιαστικά δίνει αγώνες δίχως προετοιμασία και άρα λογικό είναι να κάνει προγραμματισμό και να ξεχωρίζει ποια παιχνίδια θα χτυπήσει και σε ποια θα πάει πάσο. Αλλοιώνεται το πρωτάθλημα λοιπόν; Κάποιοι μπορούν να το πουν έτσι. Γιατί όντως απέναντι στον Ολυμπιακό ο Παράσχος έκανε τις επιλογές του, ξεκούρασε παίκτες, έδωσε ευκαιρία στους αναπληρωματικούς, κατέβασε ανομοιογενές σύνολο. Η αλήθεια ωστόσο είναι αμείλικτη: να δώσει τα πάντα ο Λεβαδειακός με τον Ολυμπιακό ή να κοιτάξει το κρίσιμο παιχνίδι του Σαββάτου κόντρα στον Εργοτέλη; Προτιμήθηκε το δεύτερο, μια άκρως ρεαλιστική επιλογή, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς και να βλέπουμε την πραγματικότητα.
Ετσι όπως διαμόρφωσε το πρωτάθλημα η Λίγκα, με τα δεδομένα που προέκυψαν ύστερα από την ιστορία των στημένων αγώνων, το πρωτάθλημα είναι εξοντωτική κούρσα για τους δύο νεοφώτιστους. Μια ματιά συμπάθειας, ασφαλώς και την αξίζουν.