[Στην Ανάπαυλα] «Τι χρωστάμε, παρακαλώ;» (μια ερώτηση κρίσεως)

Αυτή η ψωραλέα χριστουγεννιάτικη διακόσμηση Αττικής και περιχώρων κάπως αλλιώς φαντάζει. Δυο τρία λαμπάκια εν είδει ελάτου, κάτι εσχατόγεροι με μπαμπάκια στα μούτρα, κόκκινα σαλβάρια και μια λινάτσα στην πλάτη, και καλά ο Αϊ-Βασίλης έρχεται (φυσικά και δεν μας καταδέχεται), και βιτρίνες. Πολλές χιονισμένες βιτρίνες που πάνω στο άχυρο (να φάν’ κι οι κότες) εκτίθενται του κόσμου τα αζήτητα.

Πέρναγα νύχτα από Κολωνάκι μεριά, είχα να περάσω και πέντε χρόνια… άλλη κατάσταση. Μαγαζί παρά μαγαζί, το ρολό κατεβασμένο. Στη δε λιλιπούτεια αυτή οδό (οδός Λεβέντη με τ’ όνομα) που σε οδηγεί ανηφορικά από την πλατεία, στη Χάρητος… Ο άχαρος κατήφορος του εμπορίου. Μια μαυρίλα, ένα αδειομαγαζομάνι, ένα κακό, κάτι σαν αφηγήσεις παππούδων απ’ την Κατοχή. «Γρήγορα γρήγορα», παρότρυνε ο Αρης. «Γρήγορα, γιατί μετά τις 11 περνάει ο Γερμανός με την τρόικα και θα μας μαζέψει. Εχουνε μαζί τους κι έναν έλληνα Ευροτσολιά με την κουκούλα και μας καρφώνει ο προδότης». Κατεβαίνοντας προς την Πατριάρχου Ιωακείμ, στρώσανε κάπως τα πράγματα. Είχε κι ένα φως ο δρόμος, δυο καμπανούλες φουσκωτές με εσωτερικό φωτισμό (του κώλου), μια ψευτογιρλάντα, ήτανε πιο κοντά κι ο Ευαγγελισμός, αισθανόσουνα μια ασφάλεια.

Στο «Βημαγγαζίνο» ο Κοσμάς λέει θα στολίσει μέχρι υφαλοκρηπίδας έτσι, για το τελευταίο φωτοχυμένο «αντίο», η Μανουέλλα ωρύεται «μη μου λέτε για ρεβεγιόν γιατί θα τρελαθώ. Ποιο ρεβεγιόν; Εδώ χαλάει ο κόσμος. Χαλάει ο κόσμος». Εγώ δεν ξέρω ακόμα. Να κατεβάσω τα ρολά και μια μπουκάλα βόλτα; Να καλέσω φίλους να παίξουμε χαρτιά και ρώσικη ρουλέτα; Να βγω στο Σύνταγμα να καλέσω ταξί; Δεν ξέρω. Ισως τα αφήσω όλα στην τύχη. Να είμαι κι ασορτί με την Ελλάδα. Ο,τι να ‘ναι κι όποιον πάρει ο χάρος, χρονιάρες μέρες.

Μια κυρία στην οδό του Βουκουρεστίου (εξ Εκάλης μάλλον προερχομένη), βγαίνοντας απ’ του Καίσαρη, ντυμένη σαν τον Καίσαρα και την Κλεοπάτρα μαζί, έλεγε στη φίλη της: «Εμείς φέτος λέμε να μη στολίσουμε το έλατο αλλά του κήπου μας το κυπαρίσσι, που κάνει γιορταστικό μεν, αλλά πιο πένθιμο, πιο προς το νεκροταφείο».

Θυμήθηκα τον ποιητή τον Γιάννη τον Βαρβέρη που έλεγε κάποτε σε μια εφήμερη πρωταγωνίστρια για την παράστασή της: «Ωραία η επιθεώρησή σας, μαντάμ. Σαν μπομπονιέρα με κόλλυβα».