Μακριά από το θέμα τα ελληνικά σενάρια

Και εδώ; Με τον έλληνα εργαζόμενο άφραγκο, άνεργο και απελπισμένο; Τίποτα. Στην κοσμάρα του το πλήθος των ελλήνων σκηνοθετών. Μερικοί ξώφαλτσα αναφέρονται στην ταραχή. Οπως, ας πούμε, ο Νίκος Περάκης στις «Σειρήνες στη στεριά». Οπως μια από τις τέσσερις παράλληλες ιστορίες στη βραβευμένη ταινία «Η πόλη των παιδιών» του Γιώργου Γκικαπέππα.

Εδώ και τρεις περίπου μήνες ο Γρηγόρης Καραντινάκης – σκηνοθέτης της «Χορωδίας του Χαρίτωνα» – είναι ο γενικός δερβέναγας του ανανεωμένου Κέντρου Κινηματογράφου. Με πρόεδρο του ΔΣ τον Γιώργο Παπαλιό. Επειδή λοιπόν έχει σπουδάσει στη μεγάλου του κινηματογραφικού γένους σχολή, τη θρυλική VGIK της Ρωσίας, απ’ όπου προέκυψαν ονόματα επιπέδου Αντρέι Ταρκόφσκι, πιστεύει ακράδαντα στον ρεαλισμό και στην ανθρωποκεντρική θεματική «Η ραχοκοκαλιά κάθε εθνικής σχολής».

Κι όμως. Οι σκηνοθέτες μας αρνούνται να δραπετεύσουν από τον μικρόκοσμό τους. «Εχω αρχίσει να διαβάζω τα πρώτα από τα εξήντα σενάρια που τα τελευταία χρόνια έχουν υποβληθεί στο Κέντρο», αναφέρει ο Γρηγόρης Καραντινάκης. Και; «Ελάχιστα πράγματα. Κρίμα. Γιατί η κρίση, κάθε κρίση, μπορεί να αποδειχθεί φυτώριο καλλιτεχνικής δημιουργίας. Η γνώμη μου είναι – και θα προσπαθήσω να την περάσω στους σκηνοθέτες – ότι τα περισσότερα σενάρια πρέπει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να αγγίζουν αυτό το πρόβλημα».

Την ίδια περίπου άποψη συμμερίζεται καιι ο Γιώργος Παπαλιός: «Οχι, δεν έχω διαβάσει κάτι σχετικά με την κρίση. Ομως άκουσα ότι ο Αγγελόπουλος στην τελευταία του ταινία θα ασχοληθεί με το σήμερα».

Κοντά σε όλα αυτά, άδεια σχεδόν τα ταμεία του Κέντρου. «Από την επιστροφή ΦΠΑ μας χρωστάνε 4.600.000 ευρώ. Και από την επιστροφή του φόρου κοντά 1.000.000». Πότε θα τα πάρουν; Περάστε την πρώτη του μηνός. «Πάντως, μέχρι στιγμής έχω διοχετεύσει σε παραγωγούς και σκηνοθέτες που τους χρωστάμε 1.600.000 ευρώ. Αλλα δεν έχω».

Προς το παρόν, το μέλημα του Καραντινάκη δεν είναι τόσο οι ταινίες αλλά το συμμάζεμα των λειτουργικών εξόδων. Οπου κατάφερε να τα μειώσει στο μισό. Από 1,5 εκατ. στα 800.000 ευρώ ετησίως. «Μείωσα και το ενοίκιο και θα το μειώσω κι άλλο». Και το μεγάλο ερώτημα, όπως το θέτει αυτός και όπως το καταλαβαίνει κάθε κοινός θνητός, είναι γιατί το υπουργείο Πολιτισμού δεν ανοίγει ένα από τα νεοκλασικά που κατέχει, ώστε να φιλοξενηθεί το Κέντρο και έτσι να περιοριστούν οι δαπάνες. Στον κόσμο τους οι σκηνοθέτες, στον δικό τους οι πολιτικοί αφέντες.