Ανακαίνιση στο σπίτι του Πειραιά

Η νέα τάση στη διακόσμηση είναι το πάντρεμα του μοντέρνου με το κλασικό – και ο Βαγγέλης Μαρινάκης αποφάσισε να ανακαινίσει το Ολυμπιακό του ακίνητο ακολουθώντας τις συμβουλές κορυφαίων ντεκορατέρ που μας προτρέπουν να κοτσάρουμε, για παράδειγμα, το ραδιόφωνο της γιαγιάς σε ένα σαλόνι γεμάτο υπερσύγχρονα έπιπλα. Γιατί όχι μόνο θα ταιριάξει, αλλά και θα τα αναδείξει.

Ο πρόεδρος δεν το φοβήθηκε. Κατέβηκε στην αποθήκη, έψαξε για ένα παλιό «κομμάτι» που θα σπάσει λίγο τη μονοτονία τής ψυχρά επαγγελματικής ομάδας του Βαλβέρδε και ανέβασε στο σπίτι του Πειραιά, όχι απλώς ένα κειμήλιο του παππού, αλλά τον παππού τον ίδιο!

Ο Σάββας Θεοδωρίδης κρέμασε τα ποδοσφαιρικά παπούτσια του το 1962, τη χρονιά που ο πατέρας τού Ερνέστο Βαλβέρδε δεν ήταν ακόμη σίγουρος ότι θέλει να κάνει παιδί. Αλλά η χτυπητή αντίθεση δεν είναι τα 30 χρόνια παραπάνω που έχει ζήσει σε τούτο τον μάταιο κόσμο ο «γενικός αρχηγός των πάντων». Είναι ότι οι αντιλήψεις του για το ποδόσφαιρο διαφέρουν με εκείνες του προπονητή όσο η μέρα με τη νύχτα. Εκεί τους χωρίζουν αιώνες.

Ο Βαλβέρδε θεωρεί ότι η δουλειά στα γήπεδα είναι σαν όλες τις άλλες. Ο εργοδότης προσλαμβάνει έναν διευθυντή με τον οποίο συμφωνεί πώς πρέπει να λειτουργήσει το μαγαζί, εκείνος καταστρώνει ένα πλάνο, επιλέγει τους εργαζομένους με βάση κάποια χαρακτηριστικά που θα τους επιτρέψουν να υποστηρίξουν το σχέδιο, και ύστερα επιβλέπει τη δουλειά τους κάνοντας τις απαραίτητες διορθώσεις σε πρόσωπα και ρόλους. Κρίνοντας από τον εαυτό του, ο βάσκος τεχνικός ξεκινάει από την παραδοχή ότι οι παίκτες είναι επαγγελματίες και δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους για να πάνε την καριέρα τους ψηλότερα. Αποφεύγει τις «επικές» ομιλίες στα αποδυτήρια, στη λογική ότι οι ποδοσφαιριστές δεν έχουν ανάγκη από την τόνωση του «εγώ» τους για να κάνουν τη δουλειά τους. Οπως ακριβώς δεν χρειάζεται ο κλινικάρχης να φωνάζει στον χειρουργό ότι είναι «και γ@μώ τους γιατρούς» πριν από μία επέμβαση. Οσο για τους διαιτητές, αρνείται ότι τα λάθη τους καθορίζουν τη μοίρα ενός ολόκληρου πρωταθλήματος.

Ο Θεοδωρίδης ζει σε άλλον κόσμο. Στην εποχή των «χαλκέντερων» ποδοσφαιριστών που πρέπει να «ματώνουν τη φανέλα» και να «πεθαίνουν στο γήπεδο». Για τον κύριο Σάββα, ο επαγγελματισμός δεν αρκεί. Οι παίκτες οι σωστοί, οι νικητές, μπαίνουν στο γήπεδο κοιτάζοντας τους αντιπάλους λίγο κάτω από το σαγόνι: εκεί που βρίσκεται το λαρύγγι τους. Και για να τους κάνει «σκυλιά του πολέμου», τους εκπαιδεύει αποκαλώντας τους «παικταράδες», «κολοσσούς» και «τιτανομέγιστους» (αλίμονο στον φουκαρά τον διερμηνέα). Οχι μόνο για να τους ανεβάσει το ηθικό αλλά και για έναν πολύ πιο πεζό λόγο: επειδή δεν τα πάει καλά με τα ονόματα. Τον Στολτίδη τον φώναζε «Σκολκίδη», τον Ιμπαγάσα τον λέει «Ιζαμπάζα», και τον Μέλμπεργκ… δεν θέλετε να ξέρετε. Οι ομιλίες του, στα όρια του γραφικού, έχουν γράψει ιστορία – σαν τους Φιλιππικούς του Δημοσθένη.

Αλλά το μεγαλύτερο προσόν του Θεοδωρίδη είναι η γκρίνια. Ετσι και σε πιάσει στη μουρμούρα, βρες καράβι να φύγεις. Οι παλιοί διαιτητές έχουν να λένε για τις δύσκολες ώρες που περνούσαν ακούγοντας τα (πάντοτε κόσμια) παράπονά του, ακόμα και για διαιτησίες συναδέλφων τους σε αγώνες άλλων ομάδων ή για φάσεις που δεν είχε δει ο ίδιος αλλά του τις είχαν περιγράψει στο τηλέφωνο! Μόνο στην ιδέα ότι θα ξανατραβήξουν τα ίδια, όλα τα αμφισβητούμενα θα τα σφυρίζουν υπέρ του Ολυμπιακού.

Την περασμένη Κυριακή ο Ολυμπιακός έπαθε σοκ στην Τρίπολη, σε ένα ματς όπου οι παίκτες του δεν είχαν «ψυχή» και ο διαιτητής δεν του έδωσε ένα πέναλτι το οποίο μπορεί και να ήταν (ενώ ο Παναθηναϊκός πήρε ένα άλλο που μπορεί και να μην ήταν). Με τον Βαλβέρδε να μην είναι ο τύπος που θα αγριέψει στους ποδοσφαιριστές και τον Μαρινάκη να έχει λόγους να μην «την πέσει» στους διαιτητές αυτοπροσώπως, ήταν η ώρα να κληθεί από την εφεδρεία ο «στρατιώτης του Ολυμπιακού». Που η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν ζήτησε χρήματα για τις υπηρεσίες του.