ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Η χάραξη

εθνικής πολιτικής

Γιώργος Κοσματόπουλος, ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΑΠΘ

Αναμφίβολα οι στιγμές που ζούμε είναι ιστορικές. Η έβδομη ουσιαστικά κυβέρνηση εθνικής ενότητας είναι γεγονός. Ο Λουκάς Παπαδήμος, ένας τεχνοκράτης εγνωσμένης αξίας και πανευρωπαϊκής εμβέλειας, είναι ο Πρωθυπουργός.

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα ίσως παίζει το τελευταίο του χαρτί. Εχει την ύστατη ευκαιρία να ξεφύγει από την απαξίωση και να ομαλοποιήσει, ει δυνατόν, την πορεία των αναπόφευκτων εξελίξεων, που καταλήγουν στις εκ βάθρων συστημικές αλλαγές της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας μας.

Ο καιροσκοπισμός και η τυχοδιωκτική προσέγγιση των πολιτικών ηγεσιών οφείλουν να δώσουν τη θέση τους στην υπεύθυνη πατριωτική στάση. Δυστυχώς, με ελάχιστες εξαιρέσεις, η στάση αυτή φαίνεται προς το παρόν να μην προκρίνεται με αποτέλεσμα.

Είναι χαρακτηριστική η αναντιστοιχία ανάμεσα στη στάση των πολιτικών ηγετών και της κοινής γνώμης. Η ελληνική κοινή γνώμη για πρώτη ίσως φορά στη σύγχρονη ιστορία της χώρας βρίσκεται ένα βήμα μπροστά από τους εκπροσώπους της, συνειδητοποιώντας τη γενικευμένη παρακμή της δημόσιας ζωής του τόπου.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, μετά την πράξη πολιτικής ευθύνης με την παραχώρηση της ηγεσίας σε πρόσωπο κοινής αποδοχής, οφείλει να εγγυηθεί προσωπικά την ομαλή μετάβαση τόσο της χώρας όσο και του κόμματός του στην επόμενη μέρα. Ο δε Αντώνης Σαμαράς να συνειδητοποιήσει ότι άλλο πράγμα η τέρψη του κομματικού ακροατηρίου και το δικαίωμα προσδοκίας της εξουσίας και άλλο πράγμα ο άκρατος λαϊκισμός και η λογική της κατάληψης της εξουσίας μέσω της εθνικής καταστροφής. Οφείλει να συμμετάσχει ενεργά στην κυβέρνηση.

Αλλωστε είναι οξύμωρο το γεγονός ότι τόσο ο αρχηγός όσο και τα σημερινά ηγετικά στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης (όπως και ο Φώτης Κουβέλης από την Αριστερά) συμμετείχαν στην κυβέρνηση Τζαννετάκη, η οποία ως μόνη γενεσιουργό αιτία και αποτέλεσμα είχε την υποστήριξη της πιο τραγελαφικής συνωμοσίας της πολιτικής ζωής της χώρας, μέσω της παραπομπής του Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο. Είναι αδύνατο να δέχθηκαν να λάβουν μέρος σε ένα εγχείρημα το οποίο στη συνείδηση της πλειοψηφίας του λαού έχει καταδικαστεί ως ο σύγχρονος Εθνικός Διχασμός και να αρνούνται να λάβουν μέρος στη μεγαλύτερη μεταπολιτευτική Εθνική Προσπάθεια.

Το σύνολο του πολιτικού κόσμου της χώρας οφείλει επιτέλους να κλείσει τους λογαριασμούς του με το παρελθόν. Η εθνική πολιτική οφείλει να περάσει και πάλι στο προσκήνιο.

Η καταδίκη

της ελπίδας

Αλέξανδρος Γ. Παπαδόπουλος

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

Ο μόνος τρόπος για να αποφύγει κανείς την απογοήτευση είναι να θέτει εφικτούς στόχους. Σε αντίθετη περίπτωση γεμίζει με ελπίδες, μα έρχεται η ζωή και τις γκρεμίζει. Η κοινωνία χρόνια ζητάει μια μεγάλη αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό.

Νέα πρόσωπα, σύγχρονες ιδέες, πετυχημένους επαγγελματίες και φτασμένους επιστήμονες, χωρίς ύποπτες διασυνδέσεις, που θα δώσουν νέα ώθηση στη χώρα.

Στην πολιτική, όμως, όπως και στη ζωή, κανείς δεν εμφανίζεται ως από μηχανής θεός χωρίς να υπάρχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις.

Ποιος σοβαρός άνθρωπος θα ενταχθεί στην πολιτική σκηνή προκειμένου να τσακώνεται όλη μέρα στα κανάλια με παλαιοκομματικούς αντιπάλους;

Φρόντισαν τα υπάρχοντα κόμματα να μπουν σε διαδικασία εκκαθάρισης των μελών τους από στενόμυαλους, οπισθοδρομικούς, παλαιάς κοπής κομματάρχες, ώστε να κάνουν πιο ελκυστικό το ενδεχόμενο συνεργασίας μαζί τους σε κάποιον σοβαρό και επιτυχημένο άνθρωπο; Οχι.

Ποιος θα συνδιαλλαγεί με ιδιοκτήτες μέσων ενημέρωσης; Κατήγγειλαν ποτέ οι έντιμοι δημοσιογράφοι κακούς συναδέλφους τους που γνωρίζουν ότι ζουν σαν παράσιτα, παραπληροφορώντας τον κόσμο; Οχι.

Ποιος θα καθήσει να υποστεί τον πόλεμο των ψευτοανταρτών συνδικαλιστών που καβαλάνε ένα κάγκελο, βουτάνε ένα χωνί και κατά το δοκούν απειλούν με παλλαϊκές επαναστάσεις; Φρόντισαν ποτέ τα συνδικαλιστικά σωματεία να απομακρύνουν τις φωνές βίας και μίσους και να προσεγγίσουν ρεαλιστικά τα σημερινά προβλήματα των εργαζομένων; Οχι.

Ποιος πετυχημένος άνθρωπος θα αφήσει τα κέρδη της επιχείρησής του ή τον παχυλό μισθό της επαγγελματικής του δραστηριότητας για να παίρνει τον μισθό του πολιτικού και να τον αποκαλούν και κλέφτη από πάνω;

Τέλος, ποιος σοβαρός άνθρωπος θα βγει μπροστά γνωρίζοντας πως οι πολίτες είμαστε με μια μούντζα διαρκώς σηκωμένη εναντίον δικαίων και αδίκων, μόνιμα διαμαρτυρόμενοι για τα πάντα, ανεύθυνοι και αμέτοχοι, έτοιμοι να χαρακτηρίσουμε προδότη και πράκτορα κάποιας σκοτεινής παγκόσμιας συνωμοσίας όποιον παίρνει μια απόφαση που δεν μας αρέσει;

Η προστασία

των αγαλμάτων

Ευάγγελος Σπανδάγος, ΑΘΗΝΑ

Στις 22 Νοεμβρίου 2011 με χαρά διαπίστωσα ότι οι νεαροί ναρκομανείς έχουν απομακρυνθεί από την οδό Τοσίτσα (στο τμήμα μεταξύ του Αρχαιολογικού Μουσείου και του Πολυτεχνείου). Θλίψη, όμως, ανάμεικτη με εκνευρισμό, μου προκάλεσε η κατάσταση του αγάλματος της αλυσοδεμένης γυναίκας που παριστάνει τη σκλαβωμένη Βόρειο Ηπειρο, το οποίο βρίσκεται στην αρχή του δρόμου αυτού. Το λευκό χρώμα του μαρμάρου έχει εξαφανισθεί από τα κάθε είδους συνθήματα και επιγραφές μαύρου χρώματος.

Θυμάμαι ότι κατά τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 μαθητές διαφόρων σχολείων και βορειοηπειρωτικά σωματεία κατέθεταν κατά τις διαφόρους επετείους στεφάνους στο άγαλμα αυτό. Επίκαιρο λοιπόν πάντα το ρητό του Κικέρωνα «Ο tempora! O mores!» (Ω καιροί! Ω ήθη!).

Διόρθωση

Ο υπότιτλος του άρθρου του Χρήστου Χρήστου με τίτλο «Προκλήσεις στη μάχη κατά του AIDS», που δημοσιεύτηκε στο χθεσινό φύλλο των «ΝΕΩΝ», αναφέρεται εκ παραδρομής στη «συγκλονιστική εμπειρία με τους Γιατρούς του Κόσμου στη Ζάμπια». Πρόκειται για την οργάνωση Γιατροί Χωρίς Σύνορα, των οποίων ο συντάκτης του άρθρου είναι αντιπρόεδρος του ελληνικού τμήματος.

Επανόρθωση

Σχετικά με τα στοιχεία που αναφέρονται από τον Ρούσσο Βρανά στη στήλη «Δρόμοι» στις 26/11/2011 για τις αποδοχές των ευρωβουλευτών, ο κ. Κωνσταντίνος Τσουτσοπλίδης, εκπρόσωπος Τύπου του ΕΚ στην Ελλάδα, διευκρινίζει τα εξής: «Από το ποσό των 40.000 ευρώ που αναφέρει ο αρθρογράφος ως μηνιαίες αποδοχές ενός ευρωβουλευτή θα πρέπει να αφαιρεθεί ποσό 19.364 ευρώ, που δεν αποτελούν μέρος των αποδοχών του αλλά δαπάνες για τους βοηθούς του».