Aυτοκίνητο: το αντίδοτο στη μιζέρια

Πόσο νόημα έχει σήμερα να γράφεις για αυτοκίνητα; Η ελληνική οικονομία κρατιέται τεχνητά στη ζωή, ο κοινωνικός ιστός έχει σμπαραλιαστεί και η βουτιά που έχουν κάνει οι πωλήσεις καινούργιων ΙΧ αλλά και επαγγελματικών οχημάτων θα προκαλούσε φθόνο ακόμη και στον παμμέγιστο Γκρεγκ Λουγκάνις. Μέσα σε αυτό το σκηνικό, αναρωτιέσαι μήπως η αναφορά στα νέα μοντέλα των αυτοκινητοβιομηχανιών παραπέμπει στο παντεσπάνι της Μαρίας Αντουανέτας• όταν ο κόσμος δεν έχει χρήματα για πετρέλαιο θέρμανσης και το χαράτσι των ακινήτων θα σημάνει για κάποιους την επιστροφή στις λάμπες ασετιλίνης. Είναι τελικά ηθικό να παρουσιάζεις αστραφτερά και πανάκριβα super cars τη στιγμή που ένα 1.600άρι αποτελεί είδος πολυτελείας στη χώρα μας και η συντριπτική πλειοψηφία των λίγων πλέον αγοραστών αρκείται σε φτηνά ΙΧ 1.000 και 1.200 κ. εκ.;

Ολα αυτά ακούγονται πολύ λογικά, δεν ανταποκρίνονται όμως στην πραγματικότητα. Ενα καινούργιο μοντέλο θα κεντρίζει πάντα το ενδιαφέρον του κόσμου, ακόμη και αν δεν μπορεί να το αποκτήσει, απόδειξη ότι τα αυτοκίνητα λατρεύονται περισσότερο στις χώρες του λεγόμενου τρίτου κόσμου απ’ ο, τι στις ανεπτυγμένες. Επίσης τα όρια ταχύτητας που ισχύουν σχεδόν παντού δεν εμπόδισαν την εξέλιξη αποδοτικότερων και ισχυρότερων κινητήρων και οι καταναλωτές εξακολουθούν να βάζουν πολύ ψηλά στη λίστα των προτεραιοτήτων τους τις επιδόσεις.

Η οδήγηση μάς θέλγει από τη στιγμή που αρχίζουμε και μπουσουλάμε, τα παιδιά ονειρεύονται να πιάσουν τιμόνι στα χέρια τους και οι έφηβοι σκαρώνουν σχέδια πώς θα «δανειστούν» τα κλειδιά του οικογενειακού ΙΧ χωρίς να τους πάρουν είδηση οι γονείς. Οσο δυσκολεύουν οι καιροί τόσο θα ψάχνουμε για διέξοδο από τα προβλήματα της καθημερινότητας και θα προσπαθούμε να κρατήσουμε ζωντανά τα όνειρά μας. Το αυτοκίνητο θα εξακολουθήσει να αποτελεί ένα από τα δυνατότερα αντίδοτα στη μιζέρια και πιστεύω ότι αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ανεξάρτητα από τη μορφή που θα πάρει στο μέλλον.