Κι όμως, κάποιοι ακόμη μας στηρίζουν…

Επειτα από σωρεία επικριτικών δηλώσεων και αρνητικών δημοσιευμάτων εις βάρος της Ελλάδας, άρχισαν να ακούγονται οι πρώτες φωνές υπεράσπισης της χώρας. Ο φιλελληνισμός του 21ου αιώνα δεν φοράει φουστανέλες και τσαρούχια και δεν διαθέτει – τουλάχιστον όχι ακόμη – κινηματικό χαρακτήρα. Εκδηλώνεται όμως σε διάφορα μήκη και πλάτη του πλανήτη από ανθρώπους που δεν βλέπουν την Ελλάδα μόνο μέσα από τον μεγεθυντικό φακό του αρχαίου πολιτισμού της, αλλά και υπό το πρίσμα της πρόσφατης ιστορίας της. Αυτές οι φωνές υπεράσπισης της σύγχρονης Ελλάδας ακούγονται από ένα γραφείο του Πανεπιστημίου Κολούμπια στις Ηνωμένες Πολιτείες, από ένα παρισινό καφέ ή από ένα μικρό χωριό κοντά στη Ρώμη.

Ο Μαρκ Μαζάουερ, καθηγητής στο φημισμένο αμερικανικό πανεπιστήμιο και με πλούσιο συγγραφικό έργο για την Ελλάδα, είχε κάνει την αρχή τον Φεβρουάριο του 2010 όταν έγραφε στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» ότι «η Ελλάδα χρειάζεται σκληρή αγάπη και σεβασμό». Σε συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» στρέφει το βλέμμα του προς την «τυραννία των αγορών», ενώ επικρίνει τους ευρωπαίους ηγέτες που «υποτάσσονται στους τραπεζίτες».

Ο τσέχος συγγραφέας Μίλαν Κούντερα και ο ιταλός δημοσιογράφος Μπερνάρντο Βάλι μοιράζονται την οργή τους στο Παρίσι για το δημοσίευμα της «Μοντ» που αμφισβητεί την ευρωπαϊκότητα της Ελλάδας.

Και μια ιταλίδα μηχανικός περιβάλλοντος, η Κλάουντια Μπετιόλ, ξεκινάει μια διεθνή εκστρατεία για να μην πέσει ο πολιτιστικός θησαυρός της Ελλάδας στα χέρια των πολυεθνικών και ιδιωτών που ενδιαφέρονται μόνο για το κέρδος.