Νέοι τραγουδιστές που δεν τους χτυπάει η κρίση

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ 1

Η νεότερη γενιά τραγουδιστών (λίγο κάτω, λίγο πάνω από 30) έπρεπε να πειραματιστεί, να βγει στον… δρόμο και να διεκδικήσει μια θέση για τη μουσική της. Δεν είχε άλλες επιλογές. Η επιστροφή της ζωντανής μουσικής. Η χαρά τού να ανακαλύπτεις και να σε ανακαλύπτει ένα κοινό.

Ο Γιάννης Χαρούλης εμφανίζεται εγκρατής στην επικοινωνία του. Λίγο πριν από τον τρίτο του δίσκο (εξ ολοκλήρου από τον Θανάση Παπακωνσταντίνου), φαίνεται να μην τον απασχολεί η γρήγορη αναγνωρισιμότητα. Τα «όχι» του λοιπόν είναι περισσότερα από τα «ναι». «Λέω πολλά “όχι”», συμφωνεί (όπως και η Νατάσσα Μποφίλιου, η οποία ετοιμάζεται επίσης σύντομα για δικό της πρόγραμμα στο «Gazoo»). «Δεν είναι θέμα “μούρης”. Λέω “όχι” σε πράγματα που ξέρω ότι δεν μπορώ να τα κάνω καλά».

Ετσι, έχει βρει σιγά σιγά μια πορεία, μέσα από ένα στυλ τραγουδιού που τον απασχολούσε από την αρχή. Κι αυτό γίνεται ακόμα πιο εμφανές στα λάιβ του. Φωνή αδρή (θυμίζει λίγο τον Ξυλούρη), ταμπεραμέντο μουσικού που ποντάρει στον διονυσιασμό ενός δυνατού λάιβ. Η Κρήτη στον ήχο του. Με τρόπο σύγχρονο, επεξεργασμένο.

«Η χαρά που παίρνω», λέει, «από μια καλή μπάντα μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερη από την ικανοποίηση όταν πάει κάτι καλά εμπορικά. Είμαι πιο ευτυχής. Για μένα ο μεγαλύτερος πειρασμός είναι η εμπορικότητα και η γρήγορη δόξα. Το ζήτημα είναι να σε οδηγεί πάντα αυτό που αγαπάς. Ετσι πας από ασφαλέστερους δρόμους».

Η Ελεονώρα Ζουγανέλη έχει διαγράψει διαφορετική πορεία. Από το «Zoom» μέχρι το «Αθηνών Αρένα» με τον Γιώργο Νταλάρα και αργότερα από το «Κέντρο Αθηνών» του Δημήτρη Μητροπάνου μέχρι το «Cinema» με τους Onirama, οδηγήθηκε σε αυτονόμηση, με δικό της σχήμα, από πέρυσι.

«Μπήκα στο τραγούδι με διάθεση να μάθω», μας λέει. «Και δεν ήταν μόνο το τραγούδι πεδίο μαθητείας. Ηταν και το θέατρο (σ.σ.: έχει τελειώσει δραματική σχολή) και ο χορός και οτιδήποτε έκανα για να βελτιωθώ γενικά… Θεωρώ όμως ότι καθοριστική στην πορεία μου ήταν η επιλογή των συνεργατών μου».

Βοήθησε ότι επέμενε σε ένα πιο ποπ προφίλ; «Ισα ίσα που ειδικά για το ρεπερτόριο έχω δεχτεί και πολλή κριτική… Πιο ποπ απ’ ό,τι μου ταιριάζει και άλλα τέτοια. Νομίζω ότι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζω – δυσκολίες της γενιάς μου γενικότερα – είναι και ατού παράλληλα. Ζούμε ένα τέλος εποχής. Κι αυτό μας κάνει να επινοούμε εμείς οι ίδιοι τα νέα δεδομένα της δουλειάς μας».

Αυτονόμηση τώρα έλεγε η διαίσθηση του νικητή του «Fame Story 4», το 2006, Λεωνίδα Μπαλάφα. Το «καλούπι» του ελληνικού σταρ σίστεμ δεν του έκανε. Οχι ότι δεν το ήξερε αλλά στο κάτω κάτω «ούτε ρουφιάνος έγινα ούτε χαφιές», λέει.

Πήρε λοιπόν την επιβεβαίωσή του από ‘κεί και αποχώρησε για αλλού. Σε μεγάλες συναυλίες – πέρυσι στο «Gagarin» και φέτος στο «Fuzz» -, όπου τραγουδάει μαζί με εκατοντάδες φαν «σαν ταινία βγάζει πιστόλι η Εφορία / σηκώνω τα χέρια, φωνάζω για φόνο / τους λέω θέλω χρόνο, αφού χρόνια πληρώνω». Ροκ, ρέγκε και βαλκανικός ήχος, τσαμπούνες, κλαρίνα και ηλεκτρικές κιθάρες.

Μουσικός, στιχουργός, περφόρμερ, ετοιμάζει ήδη το τέταρτο CD του. «Eπιτυχία», λέει, «είναι να έρχεται ο κόσμος. Να ξέρει τα τραγούδια σου. Κι όταν είσαι στη σκηνή, να μπορείς να απελευθερώνεσαι. Αυτό είναι μεταδοτικό. Το παίρνει και ο κόσμος και… φεύγει μαζί σου. Επιτυχία είναι να μην κάνεις πολλούς συμβιβασμούς. Να μη φοβάσαι και να τολμάς – με όποιο κόστος».