Αχ, η Νίνα μάς συμπονά, αχ!

Τα πράγματα στα θεάματα δεν πάνε καθόλου καλά. Και στις συναυλίες και στα μίνι φεστιβάλ και στις παραστάσεις, ακόμη και στα (σαββατιάτικα!) χάπενινγκ με ντιτζέι στα κλαμπ.

Μικρή προσέλευση, ειδικά σε θεάματα που έχουν είσοδο πάνω από 15 – 20 ευρώ (ανεξάρτητα από το επίπεδο των καλλιτεχνών που «βγαίνουν» οι εμφανίσεις τους με αυτά τα εισιτήρια, γιατί οι περισσότεροι διάσημοι και «καλοί» ζητάνε… παπάδες).

Αλλο όμως η κρίση που χτυπάει όλα τα θεάματα, άλλο η «επικοινωνιακή» (λέμε τώρα…) αναμάσηση του ζόφου. Επειδή το κοινό δεν έδωσε το «παρών» και δεν έκοψε εισιτήρια δεν φτάνεις, ας πούμε, να ακυρώνεις τον ονομαζόμενο (ξαναλέμε τώρα…) 1ο Ευρωπαϊκό Ροκ Μαραθώνιο και το κάνεις κι ολόκληρο θέμα. Λες, το πολύ πολύ, η κρίση δεν ευνόησε τον μαραθώνιο και το αφήνεις εκεί. Για όλους είναι η κρίση. Δεν χτύπησε ειδικά τον μαραθώνιο!

Και κυρίως δεν βάζεις την κακομοίρα Νίνα Χάγκεν (πού τη θυμήθηκαν την Ευτέρπη, που λέει και το ανέκδοτο) να το ιδεολογικοποιεί το πρόβλημα – ότι δηλαδή είτε ο κόσμος δεν έχει να αγοράσει εισιτήρια, είτε δεν προτίμησε ειδικά τη συναυλία της. Και να γράφει στο «κοινό της» (λέμε τώρα…) πως «ολόκληρος ο κόσμος γνωρίζει τη δύσκολη κατάσταση που η Ελλάδα βιώνει αυτήν τη στιγμή. Καταλαβαίνουμε και στηρίζουμε τους διοργανωτές (σ.σ.: ειδικά γι’ αυτούς είναι ο πόνος;) και τους διαβεβαιώνουμε ότι θα εξακολουθήσουμε να στηρίζουμε αυτόν τον πρωτοπόρο θεσμό και στο μέλλον» (άσε που η επιστολή δημοσιεύεται μεταφρασμένη δίχως καν πρωτότυπο…).

Δεν νιώθουμε ως έθνος μια ιδιαίτερη ανακούφιση που μας καταλαβαίνει η Νίνα Χάγκεν;

Φοίβη