Ανιαροί και αδιάφοροι

Παλεύει το λάιφ στάιλ να κρατηθεί. Σκηνοθετεί κόντρες μεταξύ τηλεοπτικών προσώπων και επειδή έχουν εξαντληθεί τα ζεύγη παλαιών παρουσιαστών ο κλήρος έπεσε στο πιο καινούργιο, αυτό της Ναταλίας Γερμανού με την Ελενα Παπαβασιλείου που συστεγάζονται στην ίδια εκπομπή. Μάχη δίνουν οι ρεπόρτερ, διυλίζουν τις ατάκες της μιας και της άλλης, υποχρεώνεται να απαντήσει σε σχετικές ερωτήσεις η Γερμανού όπου κι αν είναι καλεσμένη, όπως προχθές στο πρωινάδικο του Mega «για να βάλει ένα τέλος στα σχόλια». Δεν θα βάλει. Την επομένη ρεπόρτερ του Star είχε κρεμάσει μικρόφωνο στα χείλη τής Παπαβασιλείου και την πίεζε μήπως και ξεστομίσει έστω μια διφορούμενη λέξη, μια φράση με νόημα, οτιδήποτε θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί προκειμένου συντηρηθεί το οικοδόμημα της φετινής «κόντρας».

Σε κακά χάλια το είδος αυτό της τηλεόρασης που κάποτε είχε καταστεί το επίκεντρο και τροφοδοτούσε με υλικό ώρες ατέλειωτες ανόητης φλυαρίας, στηρίζοντας ένα παραφουσκωμένο τηλεοπτικό οικοδόμημα που με τη σειρά του στήριζε τη φούσκα της σοουμπίζ. Πού πήγαν τόσα πάθη και μίση, τόσοι πρωταγωνιστές της τηλεοπτικής πρόκλησης, τόσοι κακεντρεχείς σχολιασμοί που είχαν στόχο να ερεθίσουν τους δύο «αντιπάλους» μπας και ξεσπάσει ο ένας εναντίον του άλλου. Και ξεσπούσαν. Ανθυποδιασημότητες βέβαια που στήριξαν στις κόντρες τους μια εφήμερη τηλεοπτική καριέρα. Μερικοί «αγκιστρώθηκαν» στο τηλεοπτικό θέαμα και προσφέρουν κάθε τόσο ευτράπελα στιγμιότυπα.

Ας είναι. Τη θέση τους πήραν επάξια παρουσιαστές, κριτές και λοιποί «θεσμικοί» διασκεδαστές οι οποίοι δεν έχουν χώρο για χάσιμο μπροστά στην κρίση που απειλεί τις θέσεις τους και αναλαμβάνουν αυτοπροσώπως τον ρόλο που έδιναν παλαιότερα στους ευκαιριακούς στόχους τους. Αυτοστοχοποιούνται. Τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει το τηλεοπτικό τελετουργικό. Προβάλλουν όλες οι υπόλοιπες παρόμοιες εκπομπές τα δικά τους πλάνα και ανατροφοδοτείται η εικόνα τους.

Δύο τα αποτελέσματα. Πρώτο και θετικό, ότι παίρνει το λάιφ στάιλ τη θέση που θα έπρεπε να του αναλογεί. Ενα διασκεδαστικό διάλειμμα από τα σοβαρά προβλήματα της ζωής και όχι ένα διογκωμένο θέαμα που επιβάλλει ήθη και καθαγιάζει μέσω της διαρκούς τηλεοπτικής προβολής τους πρόσωπα τα οποία κάθε άλλο παρά συμπεριφορές που να αξίζουν κάτι τέτοιο έχουν. Δεύτερο και ανησυχητικό είναι ότι παρ’ όλα αυτά διαμορφώνεται ένα κλίμα τηλεοπτικής ασφυξίας εντός του οποίου χάνονται ακόμη και οι όροι της τηλεόρασης. Αρχίζει να θεωρείται τηλεόραση κάθε ανόητη ατάκα, κάθε γκριμάτσα, ακόμη και η ανταλλαγή χαιρετισμών μεταξύ δύο παρουσιαστών, αρκεί να έχει επενδυθεί με ολίγη κατά φαντασίαν ίντριγκα. Μόνοι τους τα λένε, μόνοι τους τα δείχνουν βέβαια, γιατί ουδείς κόβει τις φλέβες του αν αγαπιούνται και πόσο η Γερμανού με την Παπαβασιλείου, ο Λιάγκας με τον Φερεντίνο κ.λπ.

Εχουμε συνηθίσει όλους αυτούς να κάνουν θέαμα τον εαυτό τους, το ίδιο όμως και εκείνοι, με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται να κάνουν τηλεόραση που δεν τους περιλαμβάνει με οποιονδήποτε τρόπο, ακόμη και αναμεταδίδοντας τα πλάνα από εκπομπές που τους σατιρίζουν ή προτείνοντας ο ένας στον άλλον θέσεις στις εκπομπές τους, όπως ο Λιάγκας στην καλεσμένη του Ναταλία Γερμανού τις προάλλες. Το αποτέλεσμα είναι να μετατρέπεται η τηλεόραση σε μακράς διαρκείας διαφημιστικό των παρουσιαστών της.

Μέσα από αυτό το θέαμα της αγωνιώδους αυτοσυντήρησης του τηλεοπτικού θιάσου περιορίζεται και η εμβέλειά του. Για κάθε ηθοποιό υπάρχει και ένας καινούργιος ρόλος να ξεδιπλώσει το ταλέντο του, για κάθε παρουσιαστή υπάρχει το ίδιο πάντα περιορισμένο πεδίο της αυτοαναφοράς. Ωσπου να εξαντληθούν ο ίδιος και το κοινό. Το μόνο που τους σώζει είναι να μη μείνει χώρος για τίποτε καινούργιο. Δεν θα χρειαστεί. Η υποχρεωτική αναδιαμόρφωση της τηλεόρασης που θα πρέπει να ανταποκριθεί σε νέες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες θα δοκιμάσει αντοχές και θα επιβάλλει τους όρους.