Αλλαξαν οι καιροί

Σε μια εποχή κατά την οποία στην ελληνική κοινωνία συντελούνται κοσμογονικές αλλαγές, οι άνθρωποι που διαφεντεύουν τις τύχες του ποδοσφαίρου φαίνεται να κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου, δείχνοντας παράλληλα αδύναμοι να προχωρήσουν στις αλλαγές εκείνες οι οποίες θα συμβάλουν ώστε να ξεπεραστεί μια ανισορροπία που υπάρχει.

Οι διοικήσεις της ΕΠΟ και των διοργανωτριών Αρχών (Σούπερ Λίγκα, Φουτμπόλ Λιγκ) αρνούνται πεισματικά να επαναφέρουν τον φίλαθλο στο προσκήνιο, λειτουργώντας σε αγαστή συνεργασία (ή καλύτερα ως εντολοδόχοι) με τους προέδρους των ομάδων. Ετσι συνεχίζουν να χτίζουν το σήμερα και το αύριο επάνω στα έσοδα από τις κρατικές χορηγίες (ΟΠΑΠ δηλαδή) και την τηλεόραση. Με αυτήν τη λογική όμως απαξιώνουν το ίδιο τους το προϊόν, το οποίο κάθε άλλο παρά ανταγωνιστικό είναι.

Οι αποκαλύψεις με τα στημένα παιχνίδια το περασμένο καλοκαίρι τραυμάτισαν ανεπανόρθωτα το ποδόσφαιρο. Ενώ η ατιμωρησία που επέβαλαν – ή ανέχθηκαν – στα θλιβερά αυτά φαινόμενα παράγοντες ομάδων αλλά και θεσμικοί άνθρωποι του αθλήματος έδωσαν ακόμη μια πισώπλατη μαχαιριά.

Μια πρόχειρη ματιά στην πορεία των εισιτηρίων δείχνει πως ο μέσος όρος μέχρι τώρα είναι 6.566 σε 53 παιχνίδια (το νούμερο αυτό θα αυξηθεί με την προσθήκη του Λεβαδειακού και της Δόξας Δράμας), όταν πέρσι ο αντίστοιχος αριθμός ήταν 6.807 σε ολόκληρη την σεζόν και πρόπερσι (2009 -2010) 7.945.

Ο φίλαθλος κόσμος δεν τρώει κουτόχορτο, στον βαθμό που το έκανε τα προηγούμενα χρόνια. Το αντίθετο μάλιστα. Εχει πλέον απαιτήσεις, που ξεκινούν από την τιμή του εισιτηρίου η οποία πρέπει να είναι προσαρμοσμένη στις σημερινές οικονομικές συνθήκες και φθάνουν ώς την αξιοπιστία, την ισονομία, την ποιότητα του θεάματος, τις αξιοπρεπείς εγκαταστάσεις. Οταν λοιπόν στα περισσότερα παιχνίδια το θέαμα προκαλεί θλίψη ενώ για όλα τα υπόλοιπα υπάρχει πλήρης αδιαφορία, είναι δεδομένο πως αργά ή γρήγορα θα έχουμε αγώνες σε άδειες εξέδρες.

Μόνο που αυτό δεν φαίνεται να απασχολεί κανέναν Πιλάβιο, Κομνηνό, Παπουτσάκη και τους προέδρους των ΠΑΕ.

Δυστυχώς γι’ αυτούς δεν μπορούν να πιάσουν τον σφυγμό του σημερινού καταπιεσμένου Ελληνα ο οποίος δεν ανέχεται πλέον να τον κοροϊδεύουν μπροστά στα μάτια του.