ΔIKTYO

Το μπουζούκι είχε

την τιμητική του

Τριάντα μπουζούκια επί σκηνής, οι Επόμενοι του Θανάση Πολυκανδριώτη, με την καθοδήγηση του σολίστα του μπουζουκιού και συνθέτη καθήλωσαν το κοινό σε ένα ταξίδι στο παρελθόν. Σε ένα ταξίδι μέσα από τις λαϊκές δημιουργίες του Γιώργου Ζαμπέτα και του Ακη Πάνου. Οσοι βρέθηκαν στο Μπάντμιντον στο αφιέρωμα του Θανάση Πολυκανδριώτη στους μεγάλους αυτούς λαϊκούς δημιουργούς το χάρηκαν και σιγοτραγουδούσαν καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης μεγάλα τραγούδια που όσα χρόνια και αν περάσουν θα υπάρχουν πάντα στις καρδιές και στα χείλη μας. Το ταξίδι αυτό έγινε ακόμη πιο ενδιαφέρον όταν κατά τακτά διαστήματα ο συνάδελφος Δημήτρης Μανιάτης εξιστορούσε με μικρές δόσεις στο κοινό την πορεία της ζωής του Γιώργου Ζαμπέτα και του Ακη Πάνου που βίωσαν και οι δύο τη φτώχεια από τα παιδικά τους χρόνια και κατάφεραν να φτάσουν στην κορυφή του λαϊκού τραγουδιού. Τα «παιδιά» του Θανάση Πολυκανδριώτη, οι Επόμενοι, μια τέλεια συγχρονισμένη λαϊκή ορχήστρα – δεν είναι εύκολο να συγχρονιστούν ταυτόχρονα τριάντα μπουζούκια – έπαιξαν αρκετά δύσκολα τραγούδια με μια ευκολία, λες και είχαν μαθητεύσει κοντά στους μεγάλους αυτούς δημιουργούς. Και ο κόσμος που βρέθηκε στην αίθουσα τα αποζημίωσε με το ζεστό του χειροκρότημα όταν έκαναν τις δεξιοτεχνικές τους εισαγωγές σε αρκετά τραγούδια. Το χειροκρότημα ήταν ακόμη πιο ζεστό όταν στην οθόνη – πίσω από την ορχήστρα – εμφανίστηκε η φωτογραφία του Θανάση Πολυκανδριώτη με τον Πάνο Γεραμάνη στην εκπομπή «Λαϊκοί βάρδοι». Μια αξέχαστη βραδιά για τους… τυχερούς που την έζησαν.

Β.Λ.

Του Ελληνα ο τράχηλος…

Κρίση, είπατε; Ανεπηρέαστη φαίνεται πως παραμένει η σαββατιάτικη τουλάχιστον κίνηση στο «γνωστό αμαρτωλό τρίγωνο» (ή μήπως… τετράγωνο;) Πειραιώς – Ιερά Οδός – Κωνσταντινουπόλεως. Το αδιαχώρητο. Λεφτά υπάρχουν, φαίνεται. Για βενζίνη και στο σταμάτα – ξεκίνα πάντως υπάρχουν. Και για μπουζούκια επίσης. Λαϊκό προσκύνημα. Και για έξοδο εν γένει σε μπαράκια, μουσικές σκηνές, εστιατόρια. Κι ας λένε κάποιοι επιχειρηματίες γνώστες της νύχτας ότι τα πράγματα περιορίστηκαν στο Σαββατόβραδο του… πυρετού και σε ελάχιστη καταναλώση. Με ένα δεκάευρο περνάνε κάποιοι όλοι τη νύχτα. Με μια μπίρα και λίγη κουβέντα. Για την κατάχρηση βενζίνης δεν βρέθηκε κάποιος να δώσει εξηγήσεις. Ούτε γι’ αυτό το «έξω καρδιά» (να το πει κάποιος;) του Ελληνα που δεν λέει να καθίσει στο σπίτι του να τη βγάλει όπως όπως – αν όντως τον έχει χτυπήσει η κρίση. Εκτός αν έχουν δίκιο τα στοιχεία της γαλλικής «Monde»: ένας στους εφτά Ελληνες πληρώνει φόρους. Αρα το μαύρο χρήμα ζει και βασιλεύει. Και το διασκεδάζει αρκούντως…

Χ.

Στέκι τενόρων

Είναι ένας ζεστός χώρος από πέτρα με μοναστηριακό χρώμα και με εκλεκτή μεσογειακή και γαλλική κουζίνα δίπλα στο Νέο Μουσείο Μπενάκη στο Γκάζι. Το θέμα όμως είναι αλλού: πως κάθε Παρασκευή και Σάββατο (και όχι μόνον) στο «Piedra» του Μιχάλη Σπαρτιώτη τενόροι και σοπράνο της Λυρικής Σκηνής τζαμάρουν – κυριολεκτικά – μ’ ένα πιάνο και με το πιο ετερόκλητο ρεπερτόριο. Από fados και Χατζιδάκι μέχρι Bocelli και ήχους της Μεσογείου, το κλίμα φέρνει στη «Φωλιά της Οπερας» – το θρυλικό στέκι των καλλιτεχνών του κλασικού ρεπερτορίου.

Δ.Ν.Μ.