«Βουλή και Γερουσία είναι συνελεύσεις συνταξιούχων»

«Φτάνει πια η γεροντοκρατία. Η Βουλή και η Γερουσία δεν μπορεί να είναι συνελεύσεις συνταξιούχων», λέει ο Αρνό Μοντεμπούρ σπέρνοντας ζιζάνια στο Σοσιαλιστικό Κόμμα με τη μάχη του εναντίον των γηραιών βαρόνων που δεν εννοούν να ξεκολλήσουν από τις έδρες τους. Πρωταγωνιστής στις προκριματικές εκλογές του κόμματος, με ένα εντυπωσιακό 17% που τον καθιέρωσε ως έναν από τους αναδυόμενους ηγέτες της Αριστεράς, ο υποστηρικτής της «αποπαγκοσμιοποίησης» και της θεσμικής μεταρρύθμισης εξαπέλυσε μια επίθεση που καθόλου δεν αρέσει στα κορυφαία στελέχη του κόμματός του.

Η Μαρτίν Ομπρί δεν έκρυψε τον εκνευρισμό της, άλλοι κατηγόρησαν τον Μοντεμπούρ για ιεροεξεταστικές μεθόδους, αφού κατονόμασε σε μια επιστολή τους 21 σοσιαλιστές κοινοβουλευτικούς που πρέπει, κατά τη γνώμη του, να… αποβληθούν λόγω ηλικίας. Αλλοι, όπως ο 72χρονος Τζακ Λανγκ, επικαλέστηκαν τους σπουδαίους ηλικιωμένους της γαλλικής Ιστορίας του 20ού αιώνα.

Ο Μοντεμπούρ, ο οποίος γεννήθηκε το 1962, δεν κάνει πίσω. Οταν ο Λοράν Φαμπιούς τού θύμισε ότι ήταν, στα 37 του, ο πιο νεαρός πρωθυπουργός της χώρας, εκείνος απάντησε: «Οταν έμπαινε στο Κοινοβούλιο, εγώ έμπαινα στο λύκειο». Και εξήγησε ότι φέρεται ευγενικά επιλέγοντας το όριο των 67 ετών, δηλαδή αυτό που ισχύει για τους καθηγητές των πανεπιστημίων. Οι δημόσιοι λειτουργοί, για παράδειγμα, είναι υποχρεωμένοι από τον νόμο να βγαίνουν στη σύνταξη σε ηλικία 65 ετών.

Η Γαλλία είναι μια χώρα που δεν ανανεώνει συχνά την πολιτική τάξη της. Η σταδιοδρομία του Φρανσουά Μιτεράν διήρκεσε 50 χρόνια• αυτή του Ζακ Σιράκ 40• ο Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν, ο πιο νεαρός αρχηγός του κράτους, ο οποίος αφού αποχώρησε από το Μέγαρο των Ηλυσίων έγινε βουλευτής και πρόεδρος περιφέρειας, εγκατέλειψε τα δημόσια αξιώματα μόλις το 2004, αλλά στα 85 του παραμένει μέλος του συνταγματικού δικαστηρίου. Για να μη μιλήσουμε γι’ αυτούς που παραμένουν για 20 ή 30 χρόνια δήμαρχοι των μεγάλων πόλεων. Σύμφωνα με τον Μοντεμπούρ, «οι νέες ιδέες δεν μπορεί να έχουν ως φορέα μια γενιά που επεξεργάστηκε διανοητικά τον κόσμο πριν από 30 χρόνια. Μερικοί βρίσκονται στην ένατη θητεία τους: η πολιτική δεν είναι επάγγελμα ούτε μέσο για την εξασφάλιση ενός εισοδήματος».

Στο στόχαστρο βρίσκεται σαφώς η «γενιά Μιτεράν», οι νέοι εκείνοι (όπως η Μαρτίν Ομπρί ή ο Φρανσουά Ολάντ) που μπήκαν στα δώματα της εξουσίας με τον πρώτο Σοσιαλιστή πρόεδρο και που σήμερα ελέγχουν το κόμμα και τις θέσεις-κλειδιά.

Η επίθεση του Μοντεμπούρ (όσο και αν αρέσει στη βάση) δεν αναμένεται ότι θα καταφέρει να αλλάξει τους κανόνες. Στο Σοσιαλιστικό Κόμμα ουδείς έχει συμφέρον να ταράξει τα νερά ενόψει των προεδρικών εκλογών. Ομως το ζήτημα ετέθη και η γαλλική πολιτική τάξη δύσκολα θα αποφύγει μια πραγματική συζήτηση πάνω σ’ αυτό μέσα στα επόμενα χρόνια.