Ο στρίγκλος που έγινε αρνάκι

Ο Σεμπαστιάν Λέτο είναι η επιτομή του καλού ποδοσφαιριστή που ένας καλός προπονητής δεν θα ήθελε ποτέ στην ομάδα του. Ο λόγος είναι απλός: ο καλός προπονητής γνωρίζει ότι η συνταγή της επιτυχίας στα ομαδικά αθλήματα είναι αυτή που έκανε τους τρεις σωματοφύλακες (οι οποίοι ήταν τέσσερις) ανίκητους: «όλοι για έναν και ένας για όλους». Ενώ το σλόγκαν του αργεντινού μεσοεπιθετικού ήταν πάντα το τζεϊμσμποντικό «ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν». Ή, κατά το ελληνοπρεπέστερον, «μετά από μένα το χάος, μετά το χάος πάλι εγώ».

Με την αντίληψη ότι το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα στο οποίο δέκα μαλάκες τρέχουν με τη γλώσσα έξω για να κερδίσουν την μπάλα και να τη δώσουν σε αυτόν για να κάνει του κεφαλιού του μέχρι να τη χάσει και να ξανατρέχουν, ο μικρός Λέτο ξεκίνησε από την πατρίδα του να δοκιμάσει την τύχη του στην Ευρώπη διαλέγοντας λάθος αφετηρία: τη χώρα στην οποία άμα βρέχει και το στέγαστρο της στάσης χωράει πέντε, ο έκτος θα προτιμήσει να γίνει λούτσα παρά να χαλάσει την τάξη της ουράς. Οπως ήταν αναμενόμενο, η Λίβερπουλ αποφάσισε να μη χάνει τον χρόνο της με τον ταλαντούχο αλλά ατίθασο πιτσιρικά, και έψαξε να βρει κάποιο κορόιδο να του τον φορτώσει. Το παράξενο είναι ότι αυτό το «κορόιδο» το βρήκε στο πρόσωπο του Ερνέστο Βαλβέρδε, που ο μεγάλος του έρωτας είναι η πειθαρχία. Το καλοκαίρι του 2008 ο Βάσκος είπε το «ναι» για να έρθει ο Λέτο στον Ολυμπιακό – προφανώς με την ίδια αισιοδοξία με την οποία οι άντρες παντρεύονται τις όμορφες αλλά «άτακτες» γυναίκες πιστεύοντας ότι θα «σκίσουν τη γάτα» και θα τις στρώσουν. Αλλά μέχρι που έφυγε από την Ελλάδα θα πρέπει να το μετάνιωσε ίσα με εκατό φορές.

Σε μία από τις πολλές φιλότιμες προσπάθειες που κατέβαλε για να τον συνετίσει, ο Βαλβέρδε του είχε πει πως αν χρησιμοποιούσε το μυαλό του, θα έπαιζε στη Λίβερπουλ. Για να λάβει μία απάντηση που δεν θα την έδινε ούτε κακομαθημένο δεκάχρονο: «Και εσύ, αν ήσουν καλός προπονητής, τώρα δεν θα δούλευες στην Ελλάδα αλλά στην Ισπανία»! Εκτοτε ο Λέτο ήταν για τον Βαλβέρδε «κακό σπυρί στον πισινό». Ελα όμως που του είχαν αδυναμία ο Κόκκαλης και η εξέδρα…

Αυτός ακριβώς ήταν και ο λόγος για τον οποίο ο Αργεντινός που κλωτσούσε υπέροχα αλλά ήταν… για κλωτσιές, συνέχισε την καριέρα του στην Ελλάδα. Ο Παναθηναϊκός είχε μόλις χάσει τον Μέλμπεργκ από τον Ολυμπιακό, και ο Νίκος Πατέρας έπρεπε να ξεπλύνει την ντροπή με μία κίνηση που θα πονούσε τους Γαύρους: άρπαξε, λοιπόν, τον Λέτο και τον πήγε στην Παιανία.

Ηταν η σειρά του Τεν Κάτε να βρει τον διάολό του. Ο Ολλανδός τον πήγε εμπλοκή – που λένε και στον Στρατό – για να τον κάνει πολεμιστή, αλλά ο Λέτο παρέμεινε… κουβαρίστρα. Προτιμούσε να στριφογυρίζει σαν τον σκύλο που κυνηγάει την ουρά του, παρά να δώσει την μπάλα σε συμπαίκτη του. Τα ίδια με τον Νιόπλια, τα ίδια και με τον Φερέιρα πέρυσι. Ωσπου η φυγή των «σταρ» της ομάδας, Σισέ και Ζιλμπέρτο, αλλά και των μετόχων που θα πλήρωναν για να τους αντικαταστήσουν, ανέδειξε την ανάγκη να βρεθούν νέοι πρωταγωνιστές εκ των έσω. Ετσι ο Φερέιρα, ο οποίος στην πλούσια Πόρτο δεν είχε λόγο να χαλάει τη ζαχαρένια του και έστελνε τους προβληματικούς παίκτες κατευθείαν στη διοίκηση για τα περαιτέρω, αποφάσισε να χαρίσει στο χαρισματικό παιδί (τον Λέτο) το παιχνίδι που πάντα λαχταρούσε και ποτέ κανείς δεν του έδωσε: την απόλυτη ελευθερία κινήσεων μέσα στο γήπεδο. Τώρα ο Λέτο παίζει κάνοντας την πλάκα του – γι’ αυτό και έχουν πάθει πλάκα όλοι μαζί του.

Και αυτό θα κρατήσει όσο τον κάνουν να νιώθει ξεχωριστός. Οταν θα προσπαθήσουν πάλι να τον βάλουν σε καλούπια, εκείνος θα το ρίξει στην παλαβή και ο προπονητής του στα ψυχοφάρμακα.