Η τρέλα με τις Πόρσε και τα λίαρ τζετ

Πριν από δέκα περίπου χρόνια η Ισλανδία προσηλυτίστηκε στη νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία, αποκρατικοποίησε τις τράπεζές της και απελευθέρωσε τα πάντα. Εκεί γνώρισα τον Ντάντι Ράφνσον, έναν νεαρό ο οποίος είχε σπουδάσει στην Αμερική, σε καταπληκτικά πανεπιστήμια, και γύρισε πίσω στην Ισλανδία. Επιασε δουλειά σε μία από τις τράπεζες που τελικά χρεοκόπησαν και είχε μείνει πια άνεργος. Είχε δανειστεί για να αγοράσει σπίτι και, ενώ έχει πληρώσει περίπου το μισό δάνειο, το υπόλοιπο που χρωστάει είναι μεγαλύτερο από την αξία του ακινήτου γιατί στο μεταξύ η κορόνα υποτιμήθηκε.

Είχε ένα χόμπι, ήταν προπονητής ποδοσφαίρου σε γυναικείες ομάδες και κατέληξε πια ο άνθρωπος να ζει από το χόμπι του – έβγαζε ένα χαρτζιλίκι πηγαίνοντας κάθε Τετάρτη και Κυριακή να προπονεί κορίτσια. Μου διηγούνταν λοιπόν πως, όταν γύρισε από την Αμερική, δεν αναγνώριζε τη χώρα του. Εφυγε από την Ισλανδία που ήταν μια σοβαρή σκανδιναβική χώρα με αυστηρά ήθη και ισχυρό δημόσιο τομέα, και γύρισε πίσω, όπως μου έλεγε, στην καρδιά της ρωσικής ολιγαρχίας. «Ξαφνικά η γειτονιά μου άρχισε να πλημμυρίζει με Πόρσε και σε ένα ματς ποδοσφαίρου που έπαιζε η ομάδα των κοριτσιών μου εκτός Ρέικιαβικ, οι γονείς μίας από τις παίκτριες ήλθαν με ένα ιδιωτικό λίαρ τζετ. Τότε είπα μέσα μου, η χώρα μου έχει τρελαθεί», ανέφερε ο Ράφνσον.

Από άποψη συμπεριφορών, το ίδιο συνέβη στους Ελληνες. Μια υπερβολική αισιοδοξία, πολύ εύκολα χρήματα. Ζήσαμε ακριβώς την ίδια φάση, οι τράπεζες σου χτυπούσαν την πόρτα και σου έλεγαν «πάρε ένα δάνειο».