Πανικός για το ψαροχώρι που έγινε Μανχάταν

Για αιώνες το μόνο που υπήρχε ήταν ένα ψαροχώρι και ένα λιμανάκι. Μέσα σε λιγότερο από 10 χρόνια έγινε το Μανχάταν της Μέσης Ανατολής, με τους ψηλότερους ουρανοξύστες, τα μεγαλύτερα ξενοδοχεία και τα ακριβότερα εστιατόρια του κόσμου.

Οταν πήγα εκεί μου περιέγραψαν πώς έρχονταν τα καραβάνια ανθρώπων για να αγοράσουν το όνειρο του Ντουμπάι. Τους έβαζαν μέσα σε μια βενζινάκατο, τους πήγαιναν λίγο μέσα στον Περσικό Κόλπο και τους έλεγαν «εδώ θα φτιάξουμε ένα τεχνητό νησί με 100 σπίτια, αγόρασε ένα». Και ο άλλος έβγαζε την προκαταβολή και την έδινε μέσα στη βάρκα, προτού βγει στη στεριά. Αγόραζε δηλαδή μια τρύπα στο νερό… Καλύτερος καθρέφτης της τρέλας που έζησε ο κόσμος τα τελευταία 35 χρόνια από το Ντουμπάι δεν υπάρχει. Οταν ο εμίρης για πρώτη φορά απελευθέρωσε την αγορά της γης και επέτρεψε σε ξένους να αγοράζουν, δημιουργήθηκε μια τρομακτική «φούσκα» γης, η οποία με την κατάρρευση των τιμών έσκασε και συμπαρέσυρε τα πάντα.

Το Ντουμπάι είναι ένας υποτιμημένος σταθμός της περιπέτειάς μας: Μόλις ανακοινώθηκε η στάση πληρωμών δημιουργήθηκε πανικός στα χρηματιστήρια.

Την επόμενη μέρα οι «Financial Times» κυκλοφορούν με πρωτοσέλιδο που αναφέρει ότι «τα κρατικά εγγυημένα χρέη δεν είναι πια εγγυημένα, ας αναρωτηθούμε ποιο θα είναι το επόμενο Ντουμπάι». Και από κάτω κυματίζει η ελληνική σημαία. Ο διεθνής οικονομικός Τύπος αρχίζει με τα ραντάρ του να αναζητεί το επόμενο θύμα ή τον επόμενο κίνδυνο. Και μέσα σε λίγες ώρες είχε εντοπιστεί η Αθήνα.