Ζουν το δράμα από τη φούσκα των ακινήτων

Η τραπεζική φούσκα και η φούσκα στα ακίνητα πήγαιναν μαζί. Μεγάλοι κατασκευαστές ήταν ταυτόχρονα οι μεγάλοι χρηματοδότες του κυβερνώντος κόμματος και οι μεγάλοι φίλοι των ιδιωτικών τραπεζών. Κατά τη διετία 2004-2005 χτίστηκαν περισσότερα σπίτια από όσα στη μεταπολεμική Γερμανία μετά τους βομβαρδισμούς. Η Ιρλανδία θα έπρεπε να έχει δεκαπλάσιο πληθυσμό για να τα κατοικήσει.

Την τελευταία φορά που πήγα στο Δουβλίνο συνάντησα τον ΜακΟυίλιαμς, έναν παράξενο οικονομολόγο που είχε εκπομπή στην κρατική τηλεόραση της Ιρλανδίας. Πριν από την κρίση έλεγε ότι «ζούμε σε μια φούσκα» που θα σκάσει, ότι οι τιμές των ακινήτων δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Την επομένη, όταν ζήτησαν από τον τότε πρωθυπουργό να σχολιάσει αυτά που είχε δείξει η κρατική τηλεόραση εκείνος είπε ότι απορεί γιατί δεν αυτοκτονούν οι άνθρωποι που είναι τόσο απαισιόδοξοι. Ο ΜακΟυίλιαμς μου είπε ότι αφού είχε πέσει εκείνη η κυβέρνηση ο νέος υπουργός Οικονομικών πήγε ένα βράδυ στο σπίτι του, κρυφά, για να ζητήσει τη γνώμη του. Ο οικονομολόγος τού είπε να εγγυηθεί αμέσως τις καταθέσεις στις τράπεζες για να αποφύγει τον πανικό, αλλά ταυτόχρονα να πει ότι η Ιρλανδία επιφυλάσσεται αν θα μπορεί να εξυπηρετήσει τα εξωτερικά χρέη των τραπεζών. Ο υπουργός είχε ζητήσει και μια μελέτη από τη Merill Lynch, που τον συμβούλευσε να εγγυηθεί και τα χρέη των τραπεζών. Ετσι, η Ιρλανδία βρέθηκε με έλλειμμα 30%. Εκ των υστέρων μάθαμε ότι ο αμερικανικός οίκος είχε ένα τεράστιο πακέτο μετοχών ιρλανδικών τραπεζών.