Οταν έγινε το κραχ, μας απασχολούσε το Βατοπέδι

Εμαθα τα νέα για την κατάρρευση της Lehman Brothers ενώ βρισκόμουν ακόμη στο αεροπλάνο. Το ραντεβού μου ήταν με τον οικονομολόγο Τζόζεφ Στίγκλιτς και αφορούσε τις οικονομικές συνέπειες του πολέμου στο Ιράκ. Βρεθήκαμε βέβαια να συζητάμε για την οικονομική κρίση. Ημασταν σε ένα μικρό δωμάτιο ενός ξενοδοχείου απέναντι από την έδρα των Ηνωμένων Εθνών, όπου το τηλέφωνο χτύπαγε συνέχεια, η κάμερα έπρεπε κάθε τόσο να σβήνει, η γυναίκα του σήκωνε τα τηλέφωνα γιατί τον ζητούσαν από το γραφείο του Σαρκοζί, από το επιτελείο του Ομπάμα, και στο τέλος η συνέντευξη διακόπηκε γιατί τον ζήτησε ο Πρωθυπουργός του Νεπάλ επειγόντως για να του δώσει μια οικονομική συμβουλή για την κρίση…

Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα πανικού ένιωθες ότι ζεις το τέλος του κόσμου. Εκεί για πρώτη φορά αυτός ο άνθρωπος μου είπε ότι δεν πρόκειται για μία ακόμη Μαύρη Δευτέρα στο χρηματιστήριο – αυτό είναι το νέο κραχ, είναι ό,τι συνέβη στον κόσμο το 1929.

Και γυρίζω στην Αθήνα και διαπιστώνω ότι όλο αυτό που εγώ είχα ζήσει εκεί σαν κάτι κοσμοϊστορικό, για το κανάλι μου, την εφημερίδα μου, είναι κάτι μάλλον δευτερεύον. Εμείς μιλάμε για τον Ρουσόπουλο, το Βατοπέδι, τον Βουλγαράκη, τον Καραμανλή. Εμοιαζε σαν να ζούμε σε ένα σύννεφο νομίζοντας ότι οι αστραπές που πέφτουν και οι καταιγίδες στον υπόλοιπο κόσμο δεν θα φτάσουν ποτέ σε εμάς.