Μπεν Χουρ στα μούτρα τους!

Τι πρέπει πια να κάνει ο ταλαιπωρημένος, ο πολύ ταλαιπωρημένος εσχάτως από την κρίση, κόσμος; Να παρακαλέσει, να ικετεύσει, να πέσει στα πόδια των καλλιτεχναράδων μας; Τι πρέπει να κάνει για να μην αναγκάζεται να βλέπει τις εργάρες τους και να έχουν όλες, μα όλες, διάρκεια «Μπεν Χουρ»;

Τι θέλουν και παίρνουν μια παράσταση, μια συναυλία – ζήτημα μιάμιση ώρα ζουμί – και την τραβάνε από ‘δώ, την τραβάνε από ‘κεί και να οι σιωπές με «νόημα» και να τα τερτίπια και να το διάλειμμα – διότι θέλει και διάλειμμα, για να έρθει να της δείξει το μεγαλούργημα, η βλαχάρα η σκηνοθετάρα από την Κολοπετεινίτσα τη χρεοκοπημένη – τη φέρνουν στις δυόμισι τρεις ώρες (και μη χειρότερα). Καθυστερεί και να ξεκινήσει, γιατί η ελληνική αγένεια να στήνεις όσους έχουν έρθει κανονικά στην ώρα τους χάριν δήθεν των καθυστερημένων, είναι αργά και η ώρα έναρξης (μόνον στην Ελλαδάρα!), μπαίνεις εννέα βγαίνεις μία το πρωί. Ράκος!

Οι σοβαροί καλλιτέχνες ξέρουν πως το κοινό δεν αντέχει πάνω από μιάμιση ώρα (χωρίς διάλειμμα). Τόσο έκανε τον «Αυλό» του ο Πίτερ Μπρουκ. Τόσο, με τρία ανκόρ, έπαιξαν ο Ελβις Κοστέλο πρόσφατα και ο Μπομπ Ντίλαν στη Μαλακάσα. Μία ώρα και είκοσι λεπτά με διάλειμμα οι παραστάσεις του Nederland Dance Theater. Τόσο και η Σιλβί Γκιγιέμ. Το πολύ ένα τέταρτο διαρκούν οι σοβαρές πασαρέλες. Οι ξεφτιλισμένες… πολύ παραπάνω.

Τι τα θέλουν λοιπόν οι Μαντόνες της Αγίας Βαρβάρας, οι Στανισλάβσκι της Γαστούνης, οι Νουρέγιεφ της Κάτω Ραχούλας, οι Σάρες οι Μπερνάρες των Ανω Πατησίων και τα τραβάνε; Για να κάνουν εντύπωση; Μα η ουσία είναι που κάνει εντύπωση, όχι η διάρκεια.

Δεν μιλάμε για τα σκυλάδικα, που περιμένουν να βγουν οι βρικόλακες για να μας κάνει την τιμή να βγει η κάθε βραχνή Γκαρίζα Ωχ να τσιρίξει μες στο λουλουδικό ώς τις πέντε. Για ποιους είναι; Για τους αργόσχολους της αρπαχτής και της φοροδιαφυγής προφανώς που δεν χρειάζεται να δουλέψουν το πρωί. Δεν μιλάμε και για τα μπαρ όπου πρέπει να φτάσουμε μετά τους βρικόλακες για να δεήσουν να κατεβούν οι κυράτσες της κάθε ντεμέκ κοσμικής σκουπιδο-πόλης (που πας, ρε Καραμήτροοοοο).

Ειδικά, όμως, για θεάματα και συναυλίες, δεν σκέφτονται οι καλλιτεχνάρες μας πως κάποιοι θέλουν και λίγο χρόνο μετά, να συζητήσουν με φίλους, να πιουν ένα ποτηράκι, να προλάβουν το Μετρό, βρε αδελφέ (δεν έχουν όλοι τζιπάρες να κυκλοφορούν). Εκεί. Να τον βασανίσουν τον θεατή. Που και ουσία να έχει η εργάρα τους, όπως την τραβάνε, μπαλαφάρα καταλήγει. Ελεος!

Φοίβη