[Πρόσωπα] Στον καταυλισμό των «Αγανακτισμένων»

^«Στο Ζουκότι Παρκ ξεφυτρώνουν ιατρεία, ταχυδρομικά γραφεία. Είδα ακόμη και γωνιές ψυχοθεραπείας, για να παρηγορούνται καταθλιπτικοί ακτιβιστές! Ποοολύ αμερικάνικο»: ο αμερικανορώσος συγγραφέας Γκάρι Στέινγκαρτ τριγυρίζει και τραβάει φωτογραφίες στο πάρκο όπου έχουν καταλύσει οι ακτιβιστές του κινήματος «Καταλάβατε την Ουώλ Στρητ». Είχε «προφητέψει» την εξέγερση κατά του χρηματοπιστωτικού συστήματος και, καθώς το κίνημα των «Αγανακτισμένων» επεκτείνεται στις ΗΠΑ, το περιβάλλον μοιάζει λίγο περισσότερο σ’ αυτό που επινόησε για το βιβλίο του «Πάρα πολύ θλιβερή ιστορία αληθινής αγάπης». Οταν κυκλοφόρησε, το καλοκαίρι του 2010, τον είχαν πει καταστροφολόγο. Τώρα τον αποκαλούν «Νοστράδαμο»…

Η πραγματικότητα των ακτιβιστών, με τους ψυχολόγους και τα ταχυδρομεία, είναι σίγουρα λιγότερο σκληρή απ’ αυτή που περιγράφει ο Στέινγκαρτ. Στο βιβλίο του, η εξέγερση των «Χωρίς Εισόδημα» («Low Net Worth People») που καταλαμβάνουν τη «Συνοικία της Πίστωσης» («Credit District»), την οποία υπερασπίζονται εργολάβοι μεταμφιεσμένοι σε στρατιώτες της Εθνοφρουράς, καταλήγει σε σφαγή, ενώ ολόκληρη η χώρα (όπου οι συναλλαγές γίνονται ήδη σε κινεζικό νόμισμα) βυθίζεται στο χάος όταν η κυβέρνηση του Πεκίνου σταματάει να στηρίζει τα ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου.

Το «Νιου Γιόρκερ» περιέλαβε πέρυσι τον Στέινγκαρτ στους 20 καλύτερους συγγραφείς κάτω των 40 ετών. Γεννημένος το 1972 στο Λένινγκραντ (η οικογένειά του μετανάστευσε στις ΗΠΑ όταν εκείνος ήταν 7 ετών), έχει μόλις αγοράσει ένα καινούριο σπίτι στο Ηστ Σάιντ του Μανχάταν. «Εχασα τις πρώτες διαδηλώσεις επειδή ήμουν εκτός πόλης», λέει στην ιταλική «Κορριέρε». «Η πρώτη στην οποία συμμετείχα ήταν μια διαδήλωση κατά των βιασμών. Σκέφτηκα μεταφορικά τον βιασμό της οικονομίας μας… Η Αμερική είναι μια χώρα που έχει αρρωστήσει και είναι ωραίο να βλέπεις τελικά ανθρώπους που δεν είναι της Δεξιάς να διαμαρτύρονται και να ζητούν αλλαγή. Από την άλλη, θα ήταν ακόμη καλύτερα να μην επρόκειτο για προνομιούχους νέους, αλλά για ανθρώπους που έχουν χάσει τη δουλειά τους ή δεν έχουν τα χρήματα για να στείλουν τα παιδιά τους στο πανεπιστήμιο… Πρέπει να προσπαθήσουμε να ανοικοδομήσουμε την εργατική τάξη».

Εναντίον της απληστίας του συστήματος διαδηλώνει όμως και το πολύ δεξιό και συντηρητικό Tea Party. Μήπως πρόκειται για μια εξέγερση… διακομματική; «Δεν το πιστεύω», απαντά ο συγγραφέας. «Θα μου άρεσε ωστόσο να δω τις στατιστικές για το ποιοι κερδίζουν περισσότερα, οι ακτιβιστές του κινήματος Καταλάβατε την Ουώλ Στρητ ή αυτοί του Tea Party;». Στο βιβλίο του, η εξουσία βρίσκεται στα χέρια μιας αυταρχικής διακομματικής οντότητας. Ευτυχώς όμως, η πραγματικότητα είναι διαφορετική… «Ελάχιστα. Η διαφορά ανάμεσα σε δημοκρατικούς και ρεπουμπλικάνους είναι η διαφορά ανάμεσα σ’ ένα κόμμα της Κεντροδεξιάς και ένα κόμμα της Δεξιάς Δεξιάς Δεξιάς». Και ο Ομπάμα; «Δεν είχε τη δύναμη ούτε τα εργαλεία για να αλλάξει τα πράγματα. Πιστεύει πραγματικά στον συμβιβασμό, είναι ένας διανοούμενος και η Αμερική δεν ανέχεται τους διανουμένους».