Σοσιαλιστική πολυθρόνα για δύο

Η ώρα της κρίσης για τους γάλλους Σοσιαλιστές έφτασε. Οσοι γάλλοι ψηφοφόροι είναι πρόθυμοι να πληρώσουν (συμβολικά) ένα ευρώ και να υπογράψουν ένα είδος «όρκου πίστεως» στις «αξίες της Αριστεράς» μπορούν αύριο να προσέλθουν στα 10.000 εκλογικά τμήματα που έχουν στηθεί ανά τη χώρα και να επιλέξουν τον υποψήφιο που επιθυμούν να τους εκπροσωπήσει στις προεδρικές εκλογές του 2012.

Οι υποψήφιοι είναι έξι συνολικά. Οι πέντε ανήκουν στο Σοσιαλιστικό Κόμμα∙ αν θέλαμε να τους παρουσιάσουμε με βάση την ιδεολογική τους τοποθέτηση, ξεκινώντας από την πιο αριστερή πτέρυγα του κόμματος και καταλήγοντας στην πιο δεξιά, τότε η λίστα θα είχε ως εξής: Αγνό Μονταμπούρ, Σεγκολέν Ρουαγιάλ, Μαρτίν Ομπρί, Φρανσουά Ολάντ και Μανιουέλ Βαλ. Ακόμα πιο αριστερά και από τον Μονταμπούρ τοποθετείται ο έκτος υποψήφιος, ο Ζαν-Μισέλ Μπελέ, πρόεδρος του Ριζοσπαστικού Κόμματος της Αριστεράς. Αλλά ούτε αυτός ούτε ο Μονταμπούρ, ούτε ο Βαλ ούτε καν η Σεγκολέν Ρουαγιάλ έχουν καμία τύχη. Ολο το παιχνίδι παίζεται ανάμεσα στον Φρανσουά Ολάντ, τον γενικό γραμματέα των Σοσιαλιστών την περίοδο 1997-2008, και την Μαρτίν Ομπρί, τη θυγατέρα του Ζακ Ντελόρ που τον διαδέχθηκε στην ηγεσία του κόμματος, μέσα από μια αδελφοκτόνο και αμφισβητηθείσα εκλογική μάχη.

Ηδη από την άνοιξη ο Ολάντ είχε πάρει μικρό προβάδισμα έναντι της αντιπάλου του. Τώρα πια το προβάδισμα αυτό φτάνει ακόμα και τις 14 μονάδες. Ο Ολάντ είναι θεωρητικά το φαβορί, με αυτόν τον αέρα κατέβηκε και στα τρία προεκλογικά ντιμπέιτ: την ώρα που οι υπόλοιποι υποψήφιοι απευθύνονταν σε αυτόν και του επιτίθεντο (με το γάντι, οι Σοσιαλιστές φρόντισαν να κρατήσουν ψηλά το επίπεδο καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας) εκείνος απευθυνόταν στους Γάλλους και επιτίθετο στον «μοναδικό του αντίπαλο», τον Νικολά Σαρκοζί. Ο γαλλικός Τύπος ήδη απαριθμεί τα «πέντε λάθη της Ομπρί»: το «σύμφωνο μη εχθρότητας» που είχε υπογράψει με τον Ντομινίκ Στρος-Καν, με αποτέλεσμα να παρουσιάζεται τώρα ως «αντικαταστάτρια υποψήφια», ο αδέξιος τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε τη «βόμβα» της σύλληψης του DSK στη Νέα Υόρκη τον Μάιο, η στήριξη των «τενόρων» του κόμματος που την έκανε να μοιάζει σαν υποψήφια του κρατικού μηχανισμού ενόσω ο Ολάντ φρόντιζε να καλλιεργεί μια εικόνα αυτονομίας, η καθυστερημένη ανακοίνωση της υποψηφιότητάς της (στα τέλη Ιουνίου) και η «υπερβολικά συναισθηματική» της σχέση με τον Τύπο.

Και εντούτοις, κανείς στη Γαλλία δεν τολμά να προεξοφλήσει μια νίκη του Ολάντ. Διότι για πρώτη φορά φέτος οι σοσιαλιστικές primaires γίνονται «α λα αμερικανικά» – ή και α λα ελληνικά. Είναι ανοιχτές σε όλους τους ψηφοφόρους, όχι μόνο στα μέλη του κόμματος. Στις προηγούμενες primaires, το 2006, είχαν ψηφίσει 180.000 άνθρωποι. Αύριο αναμένεται να ψηφίσουν από ένα έως και τέσσερα εκατομμύρια Γάλλοι. Κανείς όμως δεν ξέρει ακριβώς πόσοι. Αρα το πολιτικοκοινωνιολογικό προφίλ των ψηφοφόρων παραμένει μυστήριο. Επιπλέον, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, θα χρειαστεί δεύτερος γύρος, στις 16 Οκτωβρίου. Και κανείς δεν ξέρει πόσο μπορεί να μεταβληθεί η ισορροπία των δυνάμεων στο μεσοδιάστημα.

Σε κάθε περίπτωση, το σοσιαλιστικό πλοίο πλέει με ούριο άνεμο. Από το 2007, όταν έχασαν για τρίτη συνεχόμενη φορά την προεδρία, οι Σοσιαλιστές έχουν αναδειχθεί νικητές σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις στη Γαλλία. Πρόσφατα κατέκτησαν, για πρώτη φορά στην ιστορία της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας, τη Γερουσία. Αν κρατήσουν τον παλιό κακό εαυτό τους (βλ. εσωκομματικές έριδες και αλληλομαχαιρώματα) αλυσοδεμένο στο αμπάρι όπως σήμερα, τότε βέβαιος προορισμός τους θα είναι το 2012 το Μέγαρο των Ηλυσίων Πεδίων.