Επιστολές

Εργασιακή εφεδρεία και γραφειοκρατία

Αλέξανδρος Παπαδόπουλος

ΑΘΗΝΑ

Απόλυτα σωστή η πρόθεση της κυβέρνησης να θέσει σε εργασιακή εφεδρεία (ή αλλιώς να βάλει στην ουρά για απόλυση) χιλιάδες υπεράριθμους και άχρηστους δημοσίους υπαλλήλους. Προκύπτουν όμως δύο σημαντικά ερωτήματα.

Το πρώτο είναι αν υπάρχει τρόπος στην Ελλάδα της διαπλοκής, της συναλλαγής και των κουμπάρων να πραγματοποιηθεί μια αντικειμενική κρίση και αξιολόγηση των υπαλλήλων ώστε να προωθηθούν προς την έξοδο οι λιγότερο ικανοί και όχι το αντίστροφο. Με δεδομένο τον ιστό διαπλοκής που έχει διαμορφωθεί διαχρονικά ανάμεσα σε συνδικαλιστές, προϊστάμενους, διοικητές, κόμματα κ.λπ., το πλέον πιθανό είναι να διατηρήσουν τις θέσεις τους τα «γρανάζια» του μηχανισμού και να εκδιωχθούν οι λίγοι ικανοί.

Το δεύτερο είναι, αν μειώνοντας τον αριθμό των υπαλλήλων και ταυτόχρονα διατηρώντας τη γιγαντιαία γραφειοκρατία του Δημοσίου, είναι δυνατόν να μην προκύψει ένα διαδικαστικό «έμφραγμα» στη λειτουργία όλων των οργανισμών. Με το σημερινό νομοθετικό πλαίσιο που αποτελεί αξεπέραστο εμπόδιο ακόμα και για την πιο απλή διαδικασία είναι πρακτικά αδύνατο να περιοριστούν οι υπάλληλοι χωρίς να καταστεί αδύνατη η εξυπηρέτηση των πολιτών.

Καλό θα ήταν λοιπόν ταυτόχρονα με τη δραστική μείωση των υπεράριθμων δημοσίων υπαλλήλων να υπάρξει και μια ακόμα δραστικότερη μείωση και απλούστευση των χιλιάδων διαδικασιών που απαιτούνται καθημερινά από τον πολίτη κατά τη συνδιαλλαγή του με το Δημόσιο. Αυτό μάλιστα ίσως να πρέπει και να προηγηθεί, αφού η εργασιακή εφεδρεία είναι άμεσα εφαρμόσιμη διαδικασία, ενώ η απλούστευση τόσων νόμων και εγκυκλίων απαιτεί πολύ περισσότερο χρόνο.

Διαφορετικά ναι μεν το κράτος θα εξοικονομήσει ένα σημαντικό ποσό από μισθούς υπεράριθμων δημοσίων υπαλλήλων, αλλά ταυτόχρονα θα χαθούν εκατομμύρια εργατοώρες σε γραφειοκρατικές διαδικασίες με αποτέλεσμα να πληγεί ακόμα περισσότερο η επιχειρηματικότητα, η ανάπτυξη και κατ’ επέκταση η οικονομία.

Περικοπές συντάξεων

Γιάννης Γκαλιούρης

ΛΗΜΝΟΣ

Τελικά θα ήθελα να ρωτήσω τη σοσιαλιστική κυβέρνηση αν λαμβάνει υπόψη τις γνώμες των πολιτών της και όχι αυτές όπως διαμορφώνονται από την αντιπαλότητα των κοινωνικών τάξεων που κατάφερε να δημιουργήσει. Αν υπάρχει περίπτωση να ακουστεί κάτι τότε να επισημάνω ότι ρόλο παίζουν τα χρόνια εργασίας και όχι η ηλικία (αν κάποιοι έμπαιναν στην εργασία 30 ετών μετά από 25 χρόνια θα ήταν 55 και όλα μέλι-γάλα) και βεβαίως αν πλήρωσαν τις προβλεπόμενες εισφορές ώστε να δικαιούνται μειωμένη, το τονίζω, μειωμένη σύνταξη. Αν κοπούν οι συντάξεις ποια μέριμνα θα υπάρξει; Θα επιστρέψουν στη εργασία; Θα βγουν στη μαύρη αγορά; Πώς θα ζήσουν τις οικογένειές τους των οποίων οι ανάγκες δεν έχουν τελειώσει σε σχέση με τους συνταξιούχους μεγαλύτερων ηλικιών;

Γνώση της Ιστορίας της χώρας

Λευτέρης Φράτης

ΠΑΤΡΑ

«Λαός που δεν γνωρίζει την Ιστορία του, δεν έχει μέλλον» σημείωσε ο βαθύτατα επηρεασμένος από το Κίνημα του Διαφωτισμού Αδαμάντιος Κοραής. Εμείς οι Ελληνες κυοφορήσαμε τη δημοκρατία, αναπτύξαμε δικό μας λαμπρό πολιτισμό, ενισχύσαμε τα γράμματα και τις τέχνες κ.ά. Με λίγα λόγια μπορεί να πει κανείς ότι δώσαμε τα «φώτα» μας σε ολάκερο τον κόσμο και εμείς κρατήσαμε τα φανάρια! Επειτα επαναπαυθήκαμε και αφεθήκαμε στη νιρβάνα της χρησιμοθηρίας και του εύκολου κέρδους. Και φτάνουμε σήμερα στην εποχή του Armani και του Marlboro που απλά… ξεχάσαμε. Τι ξεχάσαμε; Το σημαντικότερο κομμάτι της τεράστιας περιουσίας που κληρονομήσαμε: Την Ιστορία μας. Ξεχάσαμε ότι είμαστε απόγονοι του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Σωκράτη. Ξεχάσαμε τον Περικλή και τον χρυσό αιώνα του μέσα στον οποίο γεννήθηκε η δημοκρατία. Ξεχάσαμε τις ηρωικές μάχες του 1821. Ξεχάσαμε, ή μάλλον δεν ενδιαφερθήκαμε να μάθουμε, ότι οι διαφωτιστικές ιδέες στη Γαλλική Επανάσταση ήταν βαθιά επηρεασμένες από τους σοφιστές, από τον Σωκράτη και τον Πλάτωνα. Αφήσαμε να περάσει απαρατήρητη η κατ’ ιδίαν συζήτηση που είχε η μεγάλη Ελληνίδα Μελίνα Μερκούρη με τον τότε διευθυντή του Βρετανικού Μουσείου στο οποίο βρίσκονται τα Γλυπτά του Παρθενώνα, στην οποία είπε μεταξύ άλλων: «Εχεις δει πολλούς Παρθενώνες στον κόσμο;». Οι νέοι που αύριο θα κληθούμε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας δεν γνωρίζουμε ούτε τι γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου 1940. Επίσης η Ιστορία μας σε αυτή τη δύσκολη περίοδο θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ατράνταχτο επιχείρημα απέναντι στη λάσπη που εκτοξεύουν η Ευρώπη, το ΔΝΤ και οι οίκοι αξιολόγησης. Ο κάθε Ελληνας ή η κάθε Ελληνίδα έχει χρέος να γνωρίζει την Ιστορία του τόπου του και να είναι σε θέση να αντιταχθεί σθεναρά σε κάθε λογής προσβλητικό σχόλιο που αμαυρώνει την εθνική μας υπερηφάνεια. Εντέλει το να μαθαίνει κανείς την Ιστορία του τόπου του, σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί δείγμα εθνικοφροσύνης ή σοβινισμού.

Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες;

Αλέξανδρος Πασσίσης

Οι περίφημες φράσεις του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ και τέως πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου σχετικά με την κατοχή της Ελλάδας από τους Ελληνες βρίσκονται στο προσκήνιο του πολιτικού παιχνιδιού το τελευταίο διάστημα. Πολιτικοί σχηματισμοί, που είτε ασπάζονται παρόμοιες πεποιθήσεις με τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ είτε βρίσκονται στην άλλη άκρη του ιδεολογικού φάσματος χρησιμοποιούν αυτές τις φράσεις χάριν εντυπωσιασμού στην άσκηση αντιπολίτευσης προς την κυβέρνηση.

Αρχικά, το «η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες» φαντάζει αυτονόητο και οποιαδήποτε νύξη σχετικά με την απώλεια εθνικής κυριαρχίας επηρεάζει τον πατριωτικό εγωισμό μας.

Κάπου εδώ όμως τίθεται ένα βασικό ερώτημα. Τι έχουμε κάνει εμείς για να μας ανήκει η χώρα; Για τον σεβασμό λένε ότι πρέπει να κατακτηθεί από κάποιον και ότι δεν χαρίζεται, το ίδιο δεν συμβαίνει και με την Ελλάδα, δεν πρέπει να κερδηθεί; Σαν λαός επομένως, με ποιον τρόπο κερδίσαμε τη χώρα; Οι πρακτικές που εφαρμόστηκαν τις τελευταίες δεκαετίες αποτελούν απόδειξη του σεβασμού μας και της αγάπης μας προς την Ελλάδα;

Η αλήθεια είναι πως αυτά που εφαρμόστηκαν τις τελευταίες δεκαετίες, τόσο από την Πολιτεία όσο και από την ευρύτερη ελληνική κοινωνία, αποτελούν απόδειξη ασέλγειας προς τον τόπο. Συγκεκριμένα, η συστηματική φοροδιαφυγή, όχι μόνο από μεγαλοεπιχειρηματίες και πολιτικούς, αλλά από τον καθένα που είχε την ευκαιρία να κρύψει κάποια χρήματα, η εισφοροδιαφυγή, τη στιγμή που κάποιοι δεν δήλωναν πρώτη ή δεύτερη εργασία ή σε συνεννόηση με τον εργοδότη «κόλλαγαν» λιγότερα ένσημα, το αλισβερίσι μεταξύ κοινωνίας και πολιτικών που δημιούργησαν το ογκώδες πελατειακό κράτος και μία σειρά από άλλες πρακτικές.

Τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι όχι μόνο δεν σεβαστήκαμε τη χώρα μας όλα αυτά τα χρόνια, αλλά ασελγήσαμε πάνω της για την εξυπηρέτηση ιδιοτελών σκοπών. Χρήσιμο θα ήταν επομένως, πριν προβούμε σε οποιεσδήποτε εθνικοκυριαρχικές αξιώσεις, να αναλογιστούμε τι έχουμε προσφέρει για να τις δικαιούμαστε. Οταν κατανοήσουμε τις πληγές που έχουμε ανοίξει σε αυτή τη χώρα και προσπαθήσουμε πραγματικά σαν λαός να τις κλείσουμε θα έχουμε το δικαίωμα να κοιτάξουμε όλο τον κόσμο στα μάτια και να πούμε πως «η Ελλάδα πρέπει να ανήκει στους Ελληνες».