Χίλιες και μια νύχτες

Και φτάνει η στιγμή που συναντάς στον δρόμο της ζωής σου ένα ένδοξο «κάποτε» που σου μεγεθύνει το ανύπαρκτό σου «τώρα»! Ενα από εκείνα τα «κάποτε» το συναντάς κατηφορίζοντας τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας προς την Πατησίων. Κοιτάζοντας αριστερά, στα πρώτα μέτρα είναι το γήπεδο «Απόστολος Νικολαΐδης»· στη λερή με τριμμένο τον σοβά της δόξας πια πρόσοψη, η φωτογραφία της ομάδας του 1971 προεξάρχοντος του Φέρεντς Πούσκας. Ο Καλπάζων Συνταγματάρχης από καιρό έχει ξεπεζέψει σε κόσμους άλλους και ο Παναθηναϊκός του 1971 ψάχνει τα χαμένα άλογά του 40 χρόνια μετά. Την έρημο του ελληνικού ποδοσφαίρου καθιστούν περισσότερο καυτή και αποπνικτική οι κακομούτσουνοι… Βεδουΐνοι – αχθοφόροι αμφιβόλου αυθεντικότητας προτάσεων, πλαδαροί πεχλιβάνηδες που παλεύουνε για πέντε λεπτά δημοσιότητας. Το τραγικό: σε βάθος χρόνου μιας τεσσαρακονταετίας από τον καλό εαυτό σου να συνεννοείσαι καλύτερα μαζί του παρά με τους τωρινούς συνοδοιπόρους σου. Την εβδομάδα του Σεπτέμβρη που έφερε την πρώτη βροχή -μήνυμα στα τζιτζίκια να σιωπήσουν, εμφανίστηκε σαν αντικατοπτρισμός στον διψασμένο Παναθηναϊκό ο πρίγκιπας του παραμυθιού· όχι ακριβώς ο ίδιος, αλλά εκπρόσωπος του, με μορφή Σάντσο Πάντσα, καβάλα σε ταξί και όχι σε γάιδαρο, να υπεραμύνεται του Κυρίου του και των προτάσεών του. Καλοπροαίρετος ή όχι, αξιόπιστος ή μη, ο άραβας πρίγκιπας διάβασε την… αγγελία του Παναθηναϊκού: «… διατίθεται απόγνωση με ευρύχωρο αδιέξοδο» και έσπευσε να προσφέρει τα αγαθά του για να μπει σε παλάτι ετοιμόρροπο με ιστορία και προοπτική ανοικοδόμησης λαμπρή. Ισαμε τώρα ανάλογες «επιδρομές» πέριξ των τειχών ενδόξων ποδοσφαιρικών αυτοκρατοριών είχαμε παρακολουθήσει (και παρακολουθούμε) στις παρηκμασμένες και καταληστευμένες ΠΑΕ: στην ΑΕΚ, στον ΠΑΟΚ. Επίδοξοι μνηστήρες έχουν στείλει τα αρραβωνιάσματά τους στον Δικέφαλο του Βορρά, προκαλώντας πικρά χαμόγελα και θυμηδία, άλλοτε φορώντας δροσερά παναμαδάκια κι άλλοτε σαρίκια. Η θέρμη των οπαδών (κυρίως) όπως φαίνεται επιβάλλει προστασία κεφαλής… Στον Δικέφαλο του Νότου μετά την άλωση των Τροχανάδων, τις ανηλεείς επιδρομές της Enic, των Ψωμιάδηδων, του μικρού Καίσαρα και των απρόσωπων εκπρόσωπων, τελευταία εμφανίστηκαν παντοφλοφόροι με λευκό σοσόνι και ιδρωμένα σβέρκα να προσφέρουν τα ανταλλάγματά τους προς αγοράν της ΑΕΚ. Ξεδιαλύνοντας τον καπνό που αφήνει πίσω του ο χρόνος πυρπολώντας τις μέρες μας, ο μνημοσκόπος θα παρατηρήσει ότι ομάδες που μεγαλούργησαν στο ελληνικό ποδόσφαιρο είχαν ένα κοινό: προσωποπαγή και εύρωστη διοίκηση. Ο Ολυμπιακός του Κόκκαλη, η ΑΕΚ του Μπάρλου, ο ΠΑΟΚ του Παντελάκη, ο Παναθηναϊκός του Βαρδινογιάννη έγραψαν την ιστορία και όχι η ΑΕΚ των άγγλων επενδυτών, ο Ολυμπιακός του Σαλιαρέλη και των Κοσκωτάδων, ο ΠΑΟΚ του Μπατατούδη… Ποιο το μέλλον του Παναθηναϊκού των πριγκίπων με τα πολλά ονόματα, που ούτε ύβρεις στα χείλη των οπαδών δεν ταιριάζουν; Ποιο το μέλλον της ΑΕΚ με τους ανυπόδητους επενδυτές, το αύριο του ΠΑΟΚ με τους «Μπόλεκ και Λόλεκ»; Η πρώτη εικόνα, η πρώτη αίσθηση είναι αρνητική και, συνεπώς, η πρόγνωση κι αυτή αρνητική είναι!

Και ανάμεσα σε όλη αυτή την παραμυθολογία με τους σαράντα κλέφτες ελπίδων και προσδοκιών, να σου και ο Αλή Μπαμπάς με τη μουστάκα, την πουράκλα και την κομπολογιά του, απλωμένος να απολαμβάνει την ελευθερία που ο ίδιος είχε στερήσει αφελώς στον εαυτό του νομίζοντας προφανώς , ο τάλας, πως ήταν ένοχος. Δεν είναι αυτό το ελληνικό ποδόσφαιρο· αυτή είναι η ελληνική κοινωνία που καθρεφτίζεται στη δηλητηριασμένη (άλλοτε) όαση του ποδοσφαίρου· η κοινωνία των τρυφηλών κοιλαράδων Σειληνών, των ανάδελφων καπάτσων επιχειρηματιών, των ατέλειωτων κουρασμένων δημόσιων υπαλλήλων, των απένταρων χρεοκοπημένων προέδρων, των βυθισμένων στην απατηλή ζωή των πιστωτικών καρτών «εφοπλιστών».

Αφήστε, λοιπόν, το ποδόσφαιρο να αποκοιμιέται τώρα ακούγοντας παραμύθια με άραβες πρίγκιπες και ξυπόλητους βασιλιάδες· ίσως κάποτε ξυπνήσει πιο νέο και πιο χαμογελαστό. Για την ώρα, καληνύχτα…