Ο Βαλβέρδε και οι απορίες

Ο Ερνέστο Βαλβέρδε είναι ικανός προπονητής. Τον περιέβαλε με απόλυτη εμπιστοσύνη ο κ. Μαρινάκης και του παρέδωσε τα κλειδιά του μαγαζιού.

Ως προπονητής-μάνατζερ ο Βαλβέρδε προχώρησε στον δικό του σχεδιασμό δίχως να του αρνηθεί η διοίκηση το παραμικρό. Μαρκάνο ήθελε; Τον απέκτησε. Να φύγει ο Ουρτάδο πρότεινε; Εγινε κι ας είχε κοστίσει ο Ισπανός μια περιουσία πριν από περίπου έναν χρόνο. Τον Ορμπάιθ απαίτησε; Δεκτό και αυτό το αίτημα. Φυσικά, όλα τα ανωτέρω ο κόουτς τα κέρδισε με το σπαθί του. Με τους τίτλους που ήρθαν στο Λιμάνι επί των ημερών του, αλλά κυρίως με το ποδόσφαιρο που απέδωσε ο Ολυμπιακός. Γιατί τίτλοι και τρόπαια έρχονται συχνά στον Πειραιά. Ποδόσφαιρο ποιότητας ζητεί ο κόσμος, με πίεση, ορθή λειτουργία της ομάδας και κανόνες στην ανάπτυξη.

Ο Βαλβέρδε τα πρόσφερε όλα, έκλεισε τις πόρτες στον Ρέντη, κράτησε το τμήμα σε καλά επίπεδα στον τομέα της πειθαρχίας, γενικά πήρε υψηλό βαθμό για τα ελληνικά δεδομένα.

Αρα, λοιπόν, τι έπαθε αυτή τη σεζόν; Αντί να κάνει τα απολύτως απαραίτητα, δείχνει να πελαγοδρομεί. Ο Ολυμπιακός δεν αρέσει ούτε στα φιλικά ούτε στα επίσημα παιχνίδια. Πού είναι το συνεχές τρέξιμο, αυτό που πνίγει τον αντίπαλο; Το πρέσινγκ, σήμα κατατεθέν της φιλοσοφίας Βαλβέρδε; Οι ευκαιρίες στους νέους παίκτες; Η καλή αμυντική γραμμή και το συναρπαστικό στυλ στην επίθεση; Αόρατα.

Αντί να βλέπει ο κόσμος μια συνέχεια του περυσινού Ολυμπιακού, παρακολουθεί το πώς οικοδομείται από την αρχή μια νέα ομάδα. Ο Βαλβέρδε οπισθοχώρησε χωρίς κανένας να τον υποχρεώσει. Πορεύεται με υλικά που δεν είναι ανώτερα των αντίστοιχων της περασμένης περιόδου. Και το κυριότερο, αντί να έχουμε ελληνικά ταλέντα στην ενδεκάδα, κάνουν πάρτι οι αλλοδαποί. Να ήταν τόσο καλύτεροι από τους γηγενείς, θα το δεχόμασταν. Κάποιοι όμως πληρώθηκαν αδρά και δεν αποδίδουν, με αποτέλεσμα ο Ολυμπιακός να φτάσει στο σημείο να μην έχει καν Ελληνα στο σχήμα του.