[Διαστάσεις] Τι γυρεύει ένας ανθρωπολόγος στο Σίτι;

Ο Γιόρις Λούβεντικ είναι ένας ολλανδός ανθρωπολόγος, συγγραφέας και τηλεοπτικός παρουσιαστής. Αρχικά εργάστηκε στις παραγκουπόλεις του Καΐρου. Στη συνέχεια υπήρξε ανταποκριτής διαφόρων ολλανδικών μέσων στη Μέση Ανατολή. Τα αγαπημένα του θέματα ήταν η Χαμάς και οι εβραίοι έποικοι. Οταν όμως ο «Γκάρντιαν» του πρότεινε να πάει στο Σίτι και να φτιάξει τα πορτρέτα μερικών τραπεζιτών, δέχθηκε αμέσως. Το βασικό του ερώτημα ήταν πώς περνά ένας τραπεζίτης την ημέρα του. Στην πορεία όμως έμαθε αρκετά ακόμη ενδιαφέροντα πράγματα.

Καταρχήν άκουσε μπόλικα ανέκδοτα. Παράδειγμα: «Κάθε οικονομολόγος ξέρει ότι υπάρχουν τρία είδη οικονομολόγων: αυτοί που ξέρουν να μετράνε κι αυτοί που δεν ξέρουν».

Υστερα έμαθε ότι ένα από τα βασικά καθήκοντα των τραπεζιτών που ασχολούνται με αγοραπωλησίες επιχειρήσεων είναι η εύρεση κατάλληλων κωδικών ονομασιών. Οπως του είπε ένας εργαζόμενος στο Σίτι, μερικές τράπεζες προτιμούν χαρακτήρες των κόμικς, άλλες ονόματα ελλήνων θεών κι άλλες αναγράμματα. Οταν οι υποψήφιοι να αγοράσουν μια επιχείρηση είναι τέσσερις, οι τραπεζίτες διαλέγουν συνήθως τα ονόματα των αδελφών Ντάλτον.

Μια από τις απορίες του Λούβεντικ ήταν πότε οι άνθρωποι του Σίτι βλέπουν τα παιδιά τους. Πληροφορήθηκε λοιπόν ότι υπάρχουν δύο κατηγορίες: αυτοί που τα βλέπουν το πρωί κι εκείνοι που τα βλέπουν το βράδυ. Αυτοί που παρακολουθούν τις αγορές πρέπει να ξυπνούν πολύ νωρίς, ώστε να βρίσκονται στο γραφείο τους όταν ανοίγουν οι αγορές. Εκείνοι που εργάζονται ανεξάρτητα από τις αγορές μπορούν να πηγαίνουν το πρωί τα παιδιά τους στο σχολείο ή στον παιδικό σταθμό, αλλά μένουν στο γραφείο μέχρι αργά το βράδυ. Οταν βλέπεις κάποιον να κάνει διάλειμμα για να γευματίσει, ανήκει σίγουρα στη δεύτερη κατηγορία. Οι άλλοι έχουν το φαγητό δίπλα στην οθόνη του υπολογιστή τους.

Οι τραπεζίτες μπορεί να είναι αντιπαθείς, αλλά η αλήθεια είναι ότι δουλεύουν σκληρά. Οπως είπε στον ολλανδό ανθρωπολόγο ένα στέλεχος που δουλεύει τα τελευταία σαράντα χρόνια στις δημόσιες σχέσεις, «τον παλιό καιρό η κλασική καρικατούρα του τραπεζίτη τον απεικόνιζε χοντρό, με ένα πούρο στο ένα χέρι κι ένα ποτήρι μπράντι στο άλλο. Σήμερα, ένας τέτοιος τύπος δεν θα άντεχε ούτε μια εβδομάδα».

Ολόκληρη πραγματεία μπορεί να γραφεί, τέλος, για τον ενδυματολογικό κώδικα των ανθρώπων του Σίτι. Οταν βλέπεις κάποιον που είναι ντυμένος με βαρετά ρούχα και τρώει βαρετό φαγητό σε ένα βαρετό εστιατόριο, ξέρεις αμέσως ότι είναι δικηγόρος. Καθώς χρεώνει μεγάλα ποσά στους πελάτες του, δεν θέλει να νομίζουν ότι τα ξοδεύει σε ακριβά ρούχα. Ο τραπεζίτης, πάλι, φορά φανταχτερά ρούχα και οδηγεί ένα πανάκριβο αυτοκίνητο. Το σκεπτικό του είναι πως όταν ακτινοβολεί πλούτο και επιτυχία, ο υποψήφιος πελάτης δεν αναρωτιέται αν πληρώνει πολλά. Σκέφτεται πως αυτός ο τύπος έχει κάνει άλλους πλούσιους, άρα πρέπει να είναι καλός, θα τον προσλάβω λοιπόν για να με κάνει κι εμένα πλούσιο.