ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΦΗΣΥΧΑΣΜΟΣ
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Αμέτρητες φορές ώς τώρα ο Πρωθυπουργός, ο υπουργός Oικονομικών, υπουργοί και άλλοι παράγοντες του δημόσιου βίου παρομοίωσαν την κατάσταση που αντιμετωπίζει η ελληνική οικονομία με πόλεμο.
Με αναμέτρηση από την έκβαση της οποίας κρίνεται το μέλλον της χώρας και των πολιτών της.
Δεν είναι υπερβολή αν πούμε ότι είναι μια μάχη ζωής και θανάτου. Η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Βρίσκεται όμως;
Υπάρχει πράγματι συλλογική συνείδηση για την κρισιμότητα των περιστάσεων;
Και πώς αποτυπώνεται στην καθημερινή λειτουργία των πολιτών, των υπηρεσιών και των μηχανισμών της κοινωνίας ή της Πολιτείας;
Σε ποιον βαθμό υπάρχει διάθεση αυτοσυγκράτησης, ή ακόμη και εθελούσιας στράτευσης ατόμων και ομάδων απέναντι στις απειλές που αντιμετωπίζει η χώρα;
Πέραν των οικονομικών μέτρων που επιβάλλουν αναγκαστικές περικοπές, το αίσθημα του κινδύνου της χρεοκοπίας δεν φαίνεται να διαχέεται στην κοινωνία, στις λειτουργίες του κράτους, στις συμπεριφορές των ανθρώπων.
Τα παραδείγματα επικίνδυνου εφησυχασμού είναι πολλά.
n Ο προϋπολογισμός εξακολουθεί να χρηματοδοτεί δραστηριότητες οι οποίες είναι φυσιολογικές μόνο σε μια ακμάζουσα οικονομία, όπως είναι οι διάφορες επιχορηγήσεις σε φορείς και σε δράσεις που είναι πλέον αναντίστοιχες με τη συγκυρία.
n Στον κρατικό μηχανισμό δεν έχει φτάσει ακόμη το πνεύμα της περικοπής υπηρεσιών που δεν αρμόζουν σε χώρα η οποία μάχεται για επιβίωση, όπως είναι οι μετακινήσεις προσώπων, η άσκοπη χρήση υλικών και υποδομών, η χρηματοδότηση υπηρεσιακών εξυπηρετήσεων που καθιερώθηκαν σε άλλες εποχές.
n Στην καθημερινότητα των πολιτών δεν υπάρχουν στοιχεία διάθεσης για συνεισφορά, περιορισμό αξιώσεων και συγκράτηση στη διεκδίκηση δικαιωμάτων με διεύρυνση της αντίληψης των υποχρεώσεων.
Ετσι όμως καμία χώρα δεν μπορεί να διαχειριστεί μια κρίση.
Υπάρχει μία φράση του Τζον Κένεντι που πρέπει να έχουμε υπόψη αυτή την περίοδο:
«Μη ρωτάς τι κάνει η χώρα σου για σένα, αλλά τι κάνεις εσύ για τη χώρα σου».
Google news
