Από την πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε το Μνημόνιο και η άφιξη της τρόικας κατέστη σαφές ότι θα ακολουθήσει περίοδος λιτότητας.
Oι νέες φορολογίες και η συρρίκνωση του εισοδήματος της μέσης ελληνικής οικογένειας προβλήθηκαν ως αναγκαστικές επιλογές εξόδου από την κρίση.
Με αυτό το πνεύμα ζητήθηκε η κατανόηση της ελληνικής κοινωνίας.
Ωστόσο όσοι γνωρίζουν στοιχειωδώς πώς λειτουργούν οι οικονομίες σαν την ελληνική, έσπευδαν να συμπληρώσουν:
― Αυτές οι επιλογές θα αποδώσουν μόνο αν το κράτος περιορίσει τις δαπάνες του και καταπολεμήσει τη φοροδιαφυγή.
Αυτό δεν συνέβη ώς τώρα – τουλάχιστον σε άξιο λόγου επίπεδο.
Μοιραία, η κυβέρνηση, υπό την ασφυκτική πίεση της τρόικας και για να υλοποιηθούν οι κοινοτικές αποφάσεις της 21ης Ιουλίου για τη διάσωση της ελληνικής οικονομίας, ανακοίνωσε χθες νέα έκτακτη φορολόγηση.
Είναι μια προφανής ταμειακή επιλογή, για να μπουν σχετικά εύκολα και σύντομα περίπου δύο δισ. ευρώ στα κρατικά ταμεία και ταυτοχρόνως να δείξει η χώρα στους δανειστές της ότι διαθέτει τη βούληση και την ικανότητα δημοσιονομικής εξυγίανσης.
Ωστόσο αυτός ο (μη αναμενόμενος) νέος φόρος δημιουργεί σκέψεις και προβληματισμούς για τις συνθήκες που τον επιβάλλουν και το αποτέλεσμα που θα έχει.
Και πάντως απαιτούνται ορισμένες διευκρινίσεις.
Για παράδειγμα, πριν ενταχθούν στους λογαριασμούς της ΔΕΗ τα νέα χαράτσια, πρέπει να διασφαλιστεί ότι πράγματι δεν θα πλήξουν ανθρώπους και οικογένειες που δεν είναι σε θέση να τα καταβάλουν.
Εξίσου σημαντικό είναι η κλιμάκωση της έκτακτης φορολόγησης στα ακίνητα να γίνει κατά αντικειμενικό τρόπο, να στηρίζεται σε ρεαλιστικά κριτήρια και να επιμερίζει με απολύτως δίκαιο τρόπο τη νέα επιβάρυνση.
Αλλη πρόνοια που πρέπει να ληφθεί είναι να μη λειτουργήσει αυτή η έκτακτη εισφορά ως – θεμιτό ή όχι – αντικίνητρο σε άλλες κυβερνητικές επιδιώξεις.
Οπως είναι π.χ. η δήλωση των αυθαιρέτων για την άντληση πόρων και η τόνωση του κύκλου της οικοδομικής δραστηριότητας για αναπτυξιακούς λόγους.
Αυτές είναι βασικές προϋποθέσεις.
Αλλά η κυβέρνηση δεν θα μπορέσει να υπερασπιστεί την αιφνίδια απόφαση που έλαβε στη Θεσσαλονίκη, αν εκ παραλλήλου δεν δείξει εμπράκτως ότι μπορεί να εξασφαλίσει και τη θεμελιώδη προϋπόθεση:
n Την πάταξη της φοροδιαφυγής και τη ριζική μείωση της κρατικής σπατάλης.