Χάρης Τζιμήτρας

Επίκουρος καθηγητής Διεθνούς Δικαίου

στο Πανεπιστήμιο Μπιλγκί

Πρέπει να διαχωρίσουμε τον εσωτερικό από τον εξωτερικό παράγοντα σ’ αυτή την εξίσωση. Πρώτον, η Τουρκία αισθάνεται πολύ ασφαλής, έχει αυτοπεποίθηση. Αυτό ισχύει και για τη χώρα και για την κυβέρνηση. Στο παρελθόν, ο στρατός που είχε ειδική σχέση με το Ισραήλ δεν θα άφηνε ποτέ τις σχέσεις να διολισθήσουν σε αυτό το επίπεδο. Δεύτερον, υπάρχουν οι παλιοί λογαριασμοί που άνοιξε ο Ερντογάν με το Νταβός. Με την υπόθεση του «Μαβί Μαρμαρά» απλώς ενισχύθηκαν. Και μάλλον είναι κάτι πολιτικά εξαργυρώσιμο, διαφορετικά θα ήταν πολιτικό άχθος για την κυβέρνηση. Τρίτον, η Τουρκία θέλει να έχει ρόλο στην περιοχή, έχει φιλοδοξίες να διαδραματίσει ρόλο ηγέτιδας δύναμης, αν και δεν της βγαίνει πάντα. Ενώ υπήρξε υποστηρικτής καθεστώτων όπως της Συρίας ή του Ιράν ρισκάροντας τη διεθνή της απομόνωση, με την κριτική στάση στο Ισραήλ ευθυγραμμίζεται με τη διεθνή κοινότητα που είναι επικριτική απέναντι στο Ισραήλ. Τέταρτον, η ενεργειακή σύμπραξη Ισραήλ – Κύπρου, στην οποία θέλει να έχει λόγο.