Το τσουνάμι που θα μας σώσει

Οκτώβρης του 1941: ο Χίτλερ καλπάζει προς την παγωμένη Μόσχα και ο Στάλιν κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα. Αναμμένη και η μηχανή στο τρένο που περιμένει να φυγαδέψει τον ρώσο ηγέτη μακριά από την καταρρέουσα πρωτεύουσα. Ο Στάλιν τελευταία στιγμή αλλάζει γνώμη: θα μείνω και θα αντισταθούμε, λέει και αλλάζει τη ροή της Ιστορίας!

Καλοκαίρι του 2011: η Ελλάδα υπό την κατοχή του ΔΝΤ, ο αθλητισμός στη βαριά σκιά των στημένων αγώνων και των υποβιβασμών, ηγέτες Ποδοσφαιρικών Ανώνυμων Εταιρειών στη φυλακή ή καταζητούμενοι… Η ελπίδα στο απόσπασμα. Τα κορίτσια του πόλο την ύστατη στιγμή αντιστέκονται: χρυσό μετάλλιο στη Σαγκάη και αλλάζουν την πορεία προς την κατήφεια με «κάποιο χαμόγελο»!

Τελικά υπάρχουν άυλες δυνάμεις που το βάρος τους δεν μπορεί να μετρηθεί, έχουν όμως εξαιρετικά βαρύνουσα σημασία. Μια τέτοια δύναμη είναι ο αθλητισμός, όπου νέοι και νέες γεμάτοι από χυμούς και δυνάμεις ωστικές «εξαναγκάζουν» με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ακόμα και μεσήλικες, και γηραιούς ακόμα, που έχουν απολέσει κάθε ικμάδα και συντηρούνται με προκατασκευασμένους όρους αντιδράσεων, να σπάνε το κέλυφος της καθημερινότητάς τους και να βγαίνουν στους δρόμους πανηγυρίζοντας. Ακαταμάχητη δύναμη ο αθλητισμός.

Εφέτος οι προγνώσεις για μακρύ συννεφιασμένο καλοκαίρι του ελληνικού αθλητισμού μετά τα ποδοσφαιρικά ατοπήματα ισοπεδώθηκαν από τσουνάμι επιτυχιών. Οι γυναίκες του πόλο πρώτες ανέσυραν χρυσό από την πισίνα του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος. Ο κολυμβητής Σπύρος Γιαννιώτης κατέκτησε χρυσό και ασημένιο μετάλλιο και η Μαριάννα Λυμπερτά γύρισε από τη Σαγκάη «χάλκινη». Οι Νεάνιδες του πόλο επίσης έβγαλαν χρυσό από την ευρωπαϊκή πισίνα, οι Νέοι χάλκινο στο Παγκόσμιο του Βόλου. Οι κωπηλάτριες Τσιάβου και Γιατζιτζίδη χρυσώθηκαν στο Παγκόσμιο, όπως και οι ιστιοπλόοι Τριγκώνης και Κοσματόπουλος. Και από κοντά ο τζουντόκα Ηλιάδης υπερασπίστηκε τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή με επιτυχία. Και η Εθνική Ποδοσφαίρου περιμένει να τσεκάρει τα εισιτήρια της πτήσης για το Euro 2012, αλλά και η Εθνική Μπάσκετ παρά τις απουσίες και τη ρήξη του συνεκτικού ιστού της έδειξε ότι έχει τη δύναμη, που πηγάζει από την ιστορία της, να κοιτάξει ψηλά.

Ενώ λοιπόν κάποιοι όλο τον χειμώνα μετρούσαν τις αποδόσεις του στοιχήματος και «έκαναν παιχνίδι», κάποιοι άλλοι μοχθούσαν στις θάλασσες και στις πισίνες. Οι πρώτοι ανταμείφθηκαν με ένα δροσερό κελί και μια σκληρή χειραψία με το πεπρωμένο τους, οι δεύτεροι με ένα χειροκρότημα και μια χειραψία από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Μπορεί η δύναμη ενός μεταλλίου στην κωπηλασία ή στο πόλο να μην εξωθεί λαό στους δρόμους, όμως προσφέρει σταλαγματιές δροσιάς εν μέσω καύσωνα υπουργικών αποφάσεων, ευρωπαϊκών διαταγών, παγκόσμιων αλυσιδωτών αντιδράσεων που μαθηματικά οδηγούν σε ατομικές (κυρίως) αλλά και συλλογικές εκρήξεις. Με φόντο την Ελλάδα του Εμφυλίου (1946) ο Στέλιος Κυριακίδης νίκησε στον μαραθώνιο της Βοστώνης εξακοντίζοντας το ισοπεδωμένο ηθικό των αιματοκυλισμένων συμπατριωτών του στα ύψη. Το ράθυμο καλοκαίρι του 1987 τινάχτηκε σαν πατημένη οχιά από την κατάκτηση του πρώτου Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Μπάσκετ. Κι αν τότε πάνω από τη μισή Ελλάδα βγήκε στους δρόμους, το πολύφερνο θέρος του 2004 βγήκε ολόκληρη! Τότε που ο παγκόσμιος Τύπος έβαλλε ανηλεώς τη χώρα με δημοσιεύματα απαισιόδοξα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες που έρχονταν και την ασφάλειά τους. Το ποδόσφαιρο είχε θαυματουργήσει. Σε μία νύχτα γύρισε ανάποδα την ιστορία!

Από τότε πέρασαν νύχτες πολλές και τίποτα δεν είναι σαν και τότε. Μόνο που τώρα… τώρα…

Τώρα στο κελί στ’ Ανάπλι και στα Τρίκαλα, στα δυο στενά που λένε, κάθονται ο Μπέος και ο Τσακογιάννης και στρίβουν την τσιγαριά τους και ψάχνουν να βρουν τι στράβωσε και βλέπουν από μέσα τούς απ’ έξω να πανηγυρίζουν. Και να δεις που ποτέ τους δεν θα καταλάβουν πως ο αθλητισμός ήταν που τους φυλάκισε, ο αθλητισμός που εκείνοι πήγαν να εξοντώσουν…