Θέλουν τον Αμερικανό τους!
Στη ζωή των Ευρωμπάσκετ υπάρχουν πολλές παράξενες ιστορίες. Κορυφαία θεωρείται η διεξαγωγή
της διοργάνωσης το 1949 στην Αίγυπτο! Η αφρικανική χώρα ανέλαβε τη φιλοξενία του ύστερα από
την άρνηση της πρωταθλήτριας Ευρώπης ΕΣΣΔ και της φιναλίστ Τσεχοσλοβακίας.
Υστερα από 62 χρόνια και 31 διοργανώσεις φθάσαμε στο 37ο Ευρωμπάσκετ της Λιθουανίας, που μοιάζει με… απόβαση Αμερικανών. Δέκα από τις 24 ομάδες έχουν τον Αμερικανό τους, αφού το… παπούτσι από τον τόπο τους δεν είναι απλώς μπαλωμένο, αλλά ανύπαρκτο!
Το φαινόμενο βεβαίως δεν είναι σημερινό. Το γεγονός όμως ότι η Fiba Europe αύξησε τις ομάδες από 16 σε 24, το έκανε εντονότερο. Αρχικά, από τα προκριματικά των 15 ομάδων θα ταξίδευαν στη Λιθουανία μόλις έξι, αλλά με μια τραγελαφική απόφαση προκρίθηκαν οι 14! Από αυτές τις ομάδες, που εκπροσωπούν χώρες που δεν διαθέτουν την παραγωγική διαδικασία κρατών με ιστορία στο άθλημα, οι οκτώ έχουν Αμερικανό.
Γι’ αυτό άλλωστε η παρουσία του Ντέιπερ στην Κροατία ήταν έκπληξη για την κοινωνία του αθλήματος και ντροπή για πολλούς Κροάτες. Ο λόγος που οι χώρες αυτές μοιράζουν διαβατήρια σε Αμερικανούς είναι προφανής. Οι παίκτες, ως κοινοτικοί πια, πολλαπλασιάζουν την εμπορική αξία τους στην ευρωπαϊκή αγορά, ενώ οι ομοσπονδίες βρίσκουν λύσεις για την εθνική ομάδα τους προσθέτοντας έναν παίκτη στο ρόστερ τους. Εξάλλου, τα έξοδα έκδοσης των εγγράφων αλλά και το (όποιο)… γρηγορόσημο επιβαρύνει πάντα την πλευρά του παίκτη, ο οποίος πρόθυμα ξοδεύει το καλοκαίρι του για να αγωνιστεί με τη χώρα που δεν ξέρει ούτε λέξη από την ύμνο της!