Η ΙΣΟΠΕΔΩΣΗ ΑΔΙΚΕΙ
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Tο θέμα δημιουργήθηκε «εκ του μη όντος», όπως θα έλεγε κάποιος νηφάλιος παρατηρητής της επικαιρότητας.
Πρόκειται για την αναφορά που έκανε από το βήμα της Βουλής ο υπουργός Υγείας στο «ένα εκατομμύριο δημοσίων υπαλλήλων που ταλαιπωρούν δέκα εκατομμύρια πολίτες».
Δεν το είπε εν τη ρύμη του λόγου του, διότι την επομένη επέμενε ότι μιλάει με πλήρη συναίσθηση των πραγμάτων.
Αυτή η τοποθέτηση συνάντησε πολλές αντιδράσεις όχι μόνο στα μέσα ενημέρωσης, αλλά και στο εσωτερικό της κυβερνητικής παράταξης.
Ο ίδιος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αποδοκίμασε την υπουργική διατύπωση.
Η ευθύνη οποιουδήποτε πολίτη και πολύ περισσότερο κάποιου στον οποίο ανατέθηκε να εξυπηρετεί τους άλλους πολίτες, είναι προσωπική.
Δεν δικαιολογείται συλλογικός καταλογισμός.
Υπάρχουν εργατικοί δημόσιοι υπάλληλοι, όπως υπάρχουν και ακατάλληλοι ή ανίκανοι.
Η ισοπέδωση αδικεί τους μεν και απαλλάσσει τους άλλους.
Γιατί συνιστά κρίση χωρίς τεκμηρίωση και γνώση της προσωπικής δραστηριότητας του καθενός.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όταν η μομφή διατυπώνεται από πεπειραμένο πολιτικό, ευλόγως αντιμετωπίζεται με καχυποψία.
Αν στο κράτος δεν υπηρετούν ικανοί και άξιοι, πρωτίστως η ευθύνη βαρύνει τις κυβερνήσεις που στελέχωσαν με προσωπικό τις δημόσιες υπηρεσίες.
Ευθύνεται η πελατειακή αντίληψη των πολιτικών, οι οποίοι ψηφοθηρούσαν επί δεκαετίες, φορτώνοντας τον κρατικό μηχανισμό με υπαλλήλους που δεν είχε ανάγκη.
Το ζητούμενο σήμερα δεν είναι να αθωώσουν τον εαυτό τους οι πολιτικοί, μεταφέροντας το βάρος για την κακοδαιμονία του κράτους στην υπερμεγέθη ομάδα των δημοσίων υπάλληλων που οι ίδιοι δημιούργησαν.
Γιατί τότε, όχι μόνο δεν συμβάλλουν στην εξυγίανση της κρατικής μηχανής, αλλά αντίθετα δημιουργούν πεδίο αντιπαραθέσεων.
Στο οποίο το πιθανότερο είναι ότι ο τύπος θα εξαφανίσει την ουσία…
Google news
