Mια νέα παράμετρος προστέθηκε τις τελευταίες ημέρες στο ενδιαφέρον της ελληνικής και ευρωπαϊκής κοινής γνώμης για τη σημερινή ομιλία του Πρωθυπουργού στα εγκαίνια της Διεθνούς Εκθεσης Θεσσαλονίκης.
Η παράμετρος των μελλοντικών σχέσεων της Ελλάδας με την ευρωζώνη.
Για μια μεγάλη περίοδο η παραμικρή αναφορά στο ενδεχόμενο εξόδου μιας χώρας από την ευρωζώνη – της δικής μας για την ακρίβεια – προκαλούσε σχόλια του τύπου: «δεν γίνονται αυτά τα πράγματα», «δεν συμφέρει τους Ευρωπαίους», «δεν υπάρχει τρόπος εξόδου».
Υπό το κράτος αυτής της «αυτοπεποίθησης» οι φωνές που ακούγονταν στην Ευρώπη για τη διαμορφούμενη «επικίνδυνη σχέση» της Ελλάδας με το ευρώ αποδίδονταν σε υπερβολές, αν όχι σε ανθελληνικές διαθέσεις.
Οι ανάλογες προειδοποιήσεις από ελληνικά στόματα αντιμετωπίζονταν με οργή.
Χρειάσθηκε να διατυπωθούν από τον γερμανό υπουργό Οικονομικών για να καταστεί σαφές ότι ο κίνδυνος δεν είναι ανύπαρκτος.
Φυσικά δεν είναι εύκολη, ούτε επιθυμητή, για το Eurogroup η απόφαση αποβολής ενός μέλους του, με τις αυτονόητες αναταράξεις.
Αντίθετα, κατ’ επανάληψη τα μέλη του τόνισαν τις προθέσεις τους να βοηθήσουν την Ελλάδα ώστε να υπερβεί τα δημοσιονομικά της προβλήματα.
Ηδη το κάνουν για περισσότερο από έναν χρόνο.
Ωστόσο δεν θα πρέπει να υποτιμούμε τις υπενθυμίσεις τους για τις δεσμεύσεις που ανέλαβε η χώρα έναντι των εταίρων της.
Πίσω από αυτή την υπενθύμιση διακρίνεται το αδιέξοδο που δημιουργείται όσο αυτές οι υποχρεώσεις δεν υλοποιούνται.
Τι σημαίνουν όλα αυτά;
Οτι εισήλθαμε σε περίοδο στην οποία πρέπει να υπερασπιστούμε ως κοινωνία και οικονομία τη θέση μας στο κλαμπ των 17 χωρών του ευρώ.
Συνεπώς θα ήταν χρήσιμη απόψε η υπενθύμιση εκ μέρους του κ. Παπανδρέου ότι από εμάς τους ίδιους εξαρτάται αν θα συναλλασσόμαστε με το κοινό νόμισμα στο μέλλον.
Μόνο εμείς μπορούμε να αποκλείσουμε οποιοδήποτε ενδεχόμενο επιστροφής στη δραχμή.
Και από αυτήν την άποψη οι αλλαγές και οι μεταρρυθμίσεις που έχουμε μπροστά μας δεν είναι υποχρεώσεις έναντι τρίτων.
Είναι καθήκον απέναντι στη χώρα και το μέλλον της.