Θα καλούσαμε σε πάρτι Χιώτη και Snoop Dogg

Ποιος είναι ο κατάλληλος όρος για δύο αδέλφια που παίρνουν samples από ρεμπέτικα και τα μιξάρουν με hip-hop ρυθμούς, βαλκανικά πνευστά, latin κρουστά ή electro swing ατμόσφαιρα; «Και η λέξη “μπάντα” σωστή είναι», λέει ο 29χρονος Λύσανδρος και εξιστορεί το ήδη γεμάτο βιογραφικό τού ασυνήθιστου για μερικούς ντουέτο. Οι πρώτοι πειραματισμοί έγιναν σε ένα δωμάτιο κάπου στο 2000, με τραγούδια όπως το «Ντυμένη σαν αρχόντισσα» του Στέλιου Κερομύτη, «Η ζωή μας είναι λίγη» με τη φωνή της Σοφίας Βέμπο ή το «Δεν θέλω πια να ξαναρθείς» του Μανώλη Χιώτη. Το 2005, το ντέμο τους άρεσε πολύ στην EMI, που δύο χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε το ομώνυμο ντεμπούτο τους, σε παραγωγή της δικής τους Kukin Music. Ακολούθησαν προτάσεις για live, το κάλεσμα περισσότερων μουσικών, ενώ ήρθαν και οι εμφανίσεις στο εξωτερικό, ένας δεύτερος δίσκος στα τέλη του 2010 (το ακόμα πιο πολυσυλλεκτικό και με περισσότερα δικά τους κομμάτια «The Imam Baildi Cookbook») και η άνοδος στα ευρωπαϊκά τσαρτ της world music.

Η αρχή των πάντων όμως για τους δύο γιους του Γρηγόρη Φαληρέα – που μαζί με τον αδελφό του Τάσο ίδρυσαν τη δισκογραφική Αφοί Φαληρέα – ίσως και να έγινε πολύ παλιότερα. «Ο πατέρας μας μάς έβαζε τις παραγωγές του για τις συλλογές της εταιρείας», θυμάται ο Ορέστης, 33 χρονών σήμερα. «Εγώ πρόλαβα στα φόρτε του και το δισκοπωλείο της, το “Pop Eleven”, όπου βοηθούσα τα Σαββατοκύριακα. Το μέρος ήταν σαν στέκι, οι υπάλληλοι ήταν μέσα στη μουσική. Πιάνανε τους πελάτες και τους ζαλίζανε, “πάρε αυτό, πάρε εκείνο”. Στο τέλος όλοι αγοράζανε και άλλο δίσκο και αυτός ο τζερτζελές μάς άρεσε πολύ».

Τα χρόνια πέρασαν και ο «τζερτζελές» άρχισε να γίνεται για τους ίδιους. Σήμερα στον κατάλογο με τις συνεργασίες τους αναφέρονται ονόματα όπως η Δήμητρα Γαλάνη, η Ελένη Τσαλιγοπούλου ή ο MC Yinka αλλά και οι Delinquent Habits ή οι Ojos De Brujo. Σε ένα φανταστικό πάρτι, ωστόσο, εκτός από τους παραπάνω, οι Imam Baildi θα καλούσαν και παλιούς μουσικούς δίπλα στους νεότερους. «Θα φωνάζαμε συνθέτες σαν τον Τσιτσάνη αλλά και τραγουδίστριες, τη Ρόζα Εσκενάζυ, τη Στέλλα Χασκήλ», λέει ο Λύσανδρος. «Από σύγχρονους, τον Senor Coconut για να τα πει λίγο με τον Χιώτη», λέει ο Ορέστης γελώντας, «αλλά και τον DJ Shadow, τους Thievery Corporation, τον Snoop Dogg και άλλους».

Στην πραγματική ζωή, φυσικά, τα δύο αδέλφια, νέοι μουσικοί με εφαλτήριο την Αθήνα της κρίσης, έχουν και πραγματικά ζητήματα να λύσουν. Οχι ότι αισθάνονται να κατοικούν σε μια χώρα που τρώει τα παιδιά της. «Απλώς η ελληνική αγορά είναι σχετικά μικρή και απομονωμένη», λέει ο Λύσανδρος. «Οταν πρωτοπαρουσιάζεται ένα γερμανικό συγκρότημα, αυτομάτως κοιτάζει και στις γύρω χώρες. Εδώ, και να σου κάτσει αυτό, παίρνει κάποια χρόνια. Χρειάζεται όμως και υπομονή». Οσο λοιπόν κρατάει η δική τους, οι Imam Baildi θα συνεχίζουν να κοιτάζουν το αθηναϊκό τοπίο με αισιοδοξία και να «πειράζουν» τις αγαπημένες τους μελωδίες. Το πρώτο ίσως να το «διασκεύαζαν» λιγάκι, με ένα ρεμίξ που θα κρατούσε τη γοητεία της πόλης και τις γειτονιές όπου συχνάζουν, «αλλά θα πέταγε τις άσχημες μυρωδιές της ή το καθημερινό κλείσιμο των δρόμων», όπως λένε. Την τέχνη τους θα συνεχίσουν να την υπηρετούν γράφοντας αυτή τη στιγμή μουσική για μια θεατρική παράσταση, κάνοντας πρόβες για τις φθινοπωρινές εμφανίσεις τους σε σταθερό χώρο της πόλης, αλλά και ετοιμάζοντας τις βαλίτσες τους για ένα τουρ τον Φεβρουάριο στη Γερμανία.