Το κουκούλωμα των πισίνων. Και το ξεβράκωμα των πισινών

«Τώρα στρώσανε τα πράγματα», έλεγε η Ελένη καθισμένη στην πεζούλα, «στην αρχή, με το που ακούγαμε ελικόπτερο, τρέχαμε σαν τις τρελές να βρούμε σεντόνια, μουσαμάδες. Μια φορά ο κύριος στην απελπισία του ξεμέρδιασε κι ένα τεντόπανο να τη σκεπάσουμε τη ρημαδιασμένη την πισίνα, μη και μας τη δούνε από πάνω και μας τη φορολογήσουνε που την είχαμε αδήλωτη. Μετά όμως, όταν έμαθε ο γιος τους ο μεγάλος (γιατί κάτι, κάπου γκουγκλάρισε δεν κατάλαβα) ότι μας παρακολουθούνε και από δορυφόρο σφίξανε τα γάλατα. Και παραγγείλαμε αυτό το πράσινο το νάιλον που κάνει γκαζόν από μακριά, του βάλαμε και μια άσπρη γραμμή στη μέση να το βλέπουνε από πάνω σαν γήπεδο του τένις και να τη γλιτάρουμε. Εμείς βέβαια δεν φτάσαμε στις ακρότητες της κυρίας Πριτσίνογλου από δίπλα που έβαλε τις οικιακές βοηθούς της (τι βοηθούς δηλαδή; αυτές ξεκωλώνονται στη δουλειά. Η ίδια να μην πω τι κάνει με παρόμοιο ρήμα), τις έντυσε που λες Σταμάτη μου τις Ουκρανορώσες με άσπρες, κοντές φουστίτσες και τις έβαλε μία από τη μια μεριά, μία απ’ την άλλη να κάνουνε πως παίζουνε τένις, να τις βλέπει ο δορυφόρος από πάνω και να τις περνάει για Ναβρατίλοβες. Και τρέχανε οι καημένες σαν τις παλαβιάρες απ’ τη μια μεριά στην άλλη να κουνάν’ τα χέρια χωρίς ρακέτα, χωρίς μπαλάκι, τίποτα. Ετσι, νούτικα. Πώς ήτανε στην ταινία; Στο “Μπλόου Απ” δεν ήτανε (πέθανε ο Αντονιόνι;) που στο φινάλε παίζουνε κάτι σαν κλόουν όλοι μ’ ένα αόρατο μπαλάκι; Ετσι κι εδώ, παίζουμε με πράγματα που δεν υπάρχουν πια».

Αυτά στην προβλήτα του γυρισμού.

Με την πρώτη μέρα της επιστροφής σκοτώθηκε το καλοκαίρι.

Βλέπεις, είχα την ατυχία να επιστρέψω τη μέρα που έφευγε η τρόικα και ήρθε η απορία σε κυβέρνηση, λαό κι αντιπολίτευση. Πού πάμε; Τι θέλουμε; Ποιος αποφασίζει; Από πού μπήκε αυτό το σκαθάρι μέσα μας και γρατζουνάει τα τοιχώματα, λίγο πιο πάνω απ’ το στομάχι και στο ακριβώς αντίθετο της καρδιάς; Διπλοκλειδώνω την τηλεόραση. Μανταλώνω τα ραδιόφωνα. Σε μια στιγμή αφηρημάδας πιάνω μια εφημερίδα. Λίγους διαβάζω, εκτιμώ κι ευφραίνομαι με τη γραφή τους. Μία απ’ αυτές, γνωστή τηλεκριτικός. Εμεινα άφωνος όμως όταν διάβασα χθες ότι προτείνει αντί για γιαούρτια στην Εκθεση της Θεσσαλονίκης να πετάξουν στον Πρωθυπουργό καπότες. Βέβαια «η ελευθερία στη σάτιρα είναι απαραίτητη, όπως άλλωστε και η υποκρισία στους ιερείς», όπως λέει και ο Ροΐδης. Αλλά δυστυχώς από ιδίαν πείρα ξέρω πως ο πιο δύσκολος χειρισμός της ελευθερίας είναι όταν είναι στο χέρι μας η διαχείρισή της. Την έχω πατήσει κι εγώ ουκ ολίγες φορές.

Δεν με νοιάζει τόσο πολύ η κρίση που περνάμε, και που όσο μπαίνει ο χειμώνας θα γίνεται πιο άγρια, πιο σκληρή κι αβάσταχτη. Με νοιάζει που την περνάμε όλοι, ο καθένας μόνος του. Η μοναξιά στη δυστυχία είναι πολύ χειρότερη κι απ’ την ίδια τη δυστυχία.