Βία στη βία της κοινωνίας;

Η ΠΡΩΤΗ ΣΚΗΝΗ, με τον Βενσάν Κασέλ να μασουλάει πατατάκια δίπλα σε μια γυναίκα που κλαίει με λυγμούς, δίνει τον αρχικό τόνο. Θα δούμε ένα θρασύτατο φιλμ λοιπόν. Και, να σας πω την αλήθεια, προτιμώ έναν θρασύ σκηνοθέτη από έναν δασκαλάκο που θέλει να με διδάξει. Η παράξενη ταινία του Ρομέν Γαβρά είναι, λίγο ώς πολύ, το παράξενο flip side μιας ταινίας που είχε σκαρώσει πριν από πολλά χρόνια ο Ντίνο Ρίζι με τον τίτλο «Ο φανφαρόνος».

Η σύμπραξη ενός προβληματικού εφήβου και ενός αλλοπρόσαλλου ψυχαναλυτή για ένα αυτοκαταστροφικό ταξίδι με τελικό προορισμό την Ιρλανδία δίνει την αφορμή για ένα road movie με γενναίες δόσεις απελπισίας, κινηματογραφικού τσαμπουκά (που ενίοτε χάνει τον στόχο του) και αλλοπρόσαλλων σημάνσεων. Ολη αυτή η επιθετικότητα που το ίδιο το φιλμ «εκλύει», γίνεται φυσικά αντιληπτή από τον θεατή, αλλά μοιάζει και εξόχως ακέφαλη. Εκτός και αν αυτό είναι το όλο νόημα της υπόθεσης: η ματαιότητα της επανάστασης σε έναν κόσμο που δεν έχει τι καλύτερο να κάνει μ’ αυτήν. Πάντως, το κλείσιμό του, αφήνει την υπόσχεση μιας σπουδαίας ταινίας στο μέλλον.