Αισιοδοξία για την ανταλλαγή ομολόγων

Η τραγική ειρωνεία είναι πως το μοναδικό στοιχείο του πακέτου που δείχνει να πηγαίνει καλά – με οικονομικούς όρους -, η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στο εγχείρημα της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους (PSI), εμφανίζεται με βάση την απόφαση να χωλαίνει: οι ενδείξεις παρουσιάζουν μια διάθεση συμμετοχής της τάξης του 70%, κάτι μάλλον θετικό και πρωτοφανές, αλλά η απόφαση προέβλεπε τουλάχιστον 90%. Ως εκ τούτου, και σε αυτό το σημείο απαιτείται μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση.

Το ίδιο ισχύει ασφαλώς και στο σκέλος των ιδιωτικοποιήσεων, έσοδα από τις οποίες προβλέπονται στο δεύτερο πακέτο για την Ελλάδα. Αποκαλύπτεται τώρα περίτρανα πως άπαντες – ελληνική και κοινοτική πλευρά – υπερεκτίμησαν τα έσοδα που μπορούν να προέλθουν από μια τέτοια πηγή, αλλά και τον χρόνο μέσα στον οποίο οι ιδιωτικοποιήσεις μπορούν να υλοποιηθούν. Το ερώτημα είναι πώς αντιμετωπίζεται αυτή η υστέρηση – και εδώ αναμένεται μια ενδιαφέρουσα και σκληρή διαπραγμάτευση, εάν λάβει κανείς υπόψη του και την εσωτερική κατάσταση στην Ελλάδα.

Τέλος, μεγάλος πονοκέφαλος για τις Βρυξέλλες – για τον οποίο όμως οι κοινοτικοί αποφεύγουν να μιλήσουν ανοικτά και δημόσια – είναι η συμμετοχή του ΔΝΤ. Το Ταμείο δεν έχει δώσει (ακόμη!) το πράσινο φως για τη συμμετοχή του στο δεύτερο πακέτο και οι πληροφορίες κάνουν λόγο για απροθυμία των εκπροσώπων των αναπτυσσόμενων οικονομιών να συναινέσουν σε νέα χρηματοδότηση της Γηραιάς Ηπείρου. Μάλιστα, οι πρόσφατες διαφωνίες μεταξύ ΔΝΤ και Ευρώπης περί των προοπτικών της ανάπτυξης αλλά και της υγείας του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος δεν βοηθούν καθόλου την κατάσταση. Σύμφωνα δε με πληροφορίες, οι εντάσεις αυτές είναι φανερές και στα κλιμάκια της τρόικας που επισκέπτονται τις χώρες που έχουν μπει σε πρόγραμμα – Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία – με τους κοινοτικούς να μιλούν ευθέως για «τους συναδέλφους μας του ΔΝΤ που δεν κατανοούν πώς έχουν τα πράγματα…».