Αν θα αναζητούσαμε κάτι αντίστοιχο με τον θρύλο του γεφυριού της Αρτας στον εγχώριο δημόσιο βίο αυτήν την περίοδο, ασφαλώς θα ήταν το θέμα της απελευθέρωσης των κλειστών επαγγελμάτων.
Διαρκώς απελευθερώνονται και διαρκώς μένουν μισόκλειστα ή μισάνοιχτα – εξαρτάται από τη σκοπιά από την οποία το βλέπεις.
Η υπόθεση αποκτά στοιχεία παραλόγου.
Πρόκειται για παλαιότερη της τρόικας υποχρέωση της χώρας έναντι της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η οποία μένει σε εκκρεμότητα, παρότι η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ειδικό νόμο με ρητές προβλέψεις για τη διαδικασία απελευθέρωσης.
Φυσικά, αυτό δεν συμβαίνει τυχαία.
Με την απαιτούμενη «ευελιξία», επαγγελματικές ομάδες που θέλουν να διατηρήσουν προνόμια και πολιτικοί παράγοντες που τους κλείνουν το μάτι παρατείνουν την ανωμαλία με διάφορα τεχνάσματα.
Ενα από αυτά είναι η προσφυγή στα δικαστήρια σε πρώτο βαθμό, προκειμένου να ματαιωθεί, έστω και προσωρινά, η εφαρμογή του νόμου για την απελευθέρωση.
Για πόσο ακόμη όμως;
Το σκεπτικό της απόφασης που έλαβε η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας επί προσφυγής που είχαν καταθέσει οι αυτοκινητιστές (ρεπορτάζ στις σελ. 8-9), δεν αφήνει περιθώρια παρανοήσεων:
– Τα κλειστά επαγγέλματα πρέπει να ανοίξουν γιατί το επιβάλλει το Σύνταγμα και το δημόσιο συμφέρον.
Η τελματώδης κατάσταση που δημιούργησαν οι μεθοδεύσεις της τελευταίας περιόδου συνιστά θανάσιμο κίνδυνο για την ελληνική οικονομία.
Η παρεμπόδιση της απελευθέρωσης αντιστρατεύεται ευθέως την προσπάθεια της χώρας για έξοδο από την κρίση.
Το μόνο που διευκολύνει, ενδεχομένως, είναι η ανακύκλωση των ενδοκυβερνητικών καβγάδων επί του θέματος, που συνεχίστηκαν και χθες.
Αλλά αυτό δεν αφορά τους πολίτες, οι οποίοι αντιλαμβάνονται καλύτερα από τους υπουργούς ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για καθυστερήσεις στην υλοποίηση ειλημμένων αποφάσεων.
Ειδικά στο θέμα των κλειστών επαγγελμάτων, οι κοινοτικές οδηγίες, οι δεσμεύσεις έναντι της τρόικας, η ισχύουσα νομοθεσία, η απαίτηση της κοινωνίας, οι ανάγκες της οικονομίας αλλά και η κοινή λογική δείχνουν σε μια κατεύθυνση:
– Ξεκολλήστε!