ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σπουδές; Ποιες σπουδές;

Σπουδές; Ποιες σπουδές;

Πριν από χρόνια κι ενώ βρισκόταν στο τέταρτο έτος, έχασε την Εξεταστική του Ιουνίου. Αιτία; Τι άλλο; Καταλήψεις. Είχε την τύχη άλλωστε να φοιτά σε μια αγωνιστική σχολή, όπου στις κάλπες θριάμβευε η μεταπολιτευτική επαναστατίτιδα. Χρωστούσε μόλις δύο μαθήματα. Πλην αυτών που θα έδινε πρώτη φορά. Είχε κατέβει αποφασισμένη να μιλήσει στη συνέλευση. Παιζόταν το μεταπτυχιακό της. Το Πανεπιστήμιο της Γηραιάς Αλβιώνας, από αυτά τα «προπύργια του καπιταλισμού», που φιγουράρουν ωστόσο στις πρώτες θέσεις των διεθνών αξιολογήσεων, την είχε δεχθεί. Το Αθήνησι όμως είχε βάλει λουκέτο. Ενας χρόνος χαμένος. Ετσι, υπέρ της επαναστάσεως.

Πλέον δεν θυμάται καν τα αιτήματα εκείνης της κατάληψης. Και ευτυχώς για εκείνη η Εξεταστική Σεπτεμβρίου έγινε κανονικά. Πήρε πτυχίο και εισιτήριο για Λονδίνο. Δεν έχει όμως ξεχάσει ακόμη πως στη συνέλευση είχε δώσει δυναμικό «παρών» και μια καθηγήτρια. Κάποια στιγμή η εν λόγω κυρία είχε πιάσει την κουβέντα στην παρέα της. Τότε έκανε το λάθος να της πει την αγωνία της. Για το πανεπιστήμιο όπου την είχαν δεχθεί, για τα χρήματα που ήδη είχε ξοδέψει η οικογένειά της. Τι απάντησε η καθηγήτρια; «Ασχολείσαι με μικροαστικές λεπτομέρειες…». Είχε δίκιο η καθηγήτρια. Αυτό ήταν και είναι οι σπουδές στην Ελλάδα: ένα φαινόμενο παράπλευρο της επαναστατικής φαντασίωσης.