Τίτλοι τέλους

Ουσιαστικά έκανε πράξη πως πάνω απ’ όλα το μπάσκετ είναι διασκέδαση και το έδειχνε σε κάθε του βήμα μέσα και έξω από τα παρκέ. Διεκδικεί με μεγάλες αξιώσεις τον τίτλο του καλύτερου ατακαδόρου στην ιστορία της Α1, γεγονός που παραδέχονται νυν και πρώην συμπαίκτες του, ενώ με τον κουμπάρο του (που πλέον θα έχουν ακόμα περισσότερο χρόνο για κυνήγι και ψάρεμα) Φραγκίσκο Αλβέρτη έκαναν αχτύπητο δίδυμο και στις πλάκες.

Από το 1992 ο Παπ πρόλαβε να τα κάνει σχεδόν όλα και να τα πάρει όλα. Είναι ο μόνος έλληνας παίκτης που έχει κατακτήσει το περίφημο τριπλ κράουν (πρωταθλητριών – πρωτάθλημα – κύπελλο) τόσο με τον Ολυμπιακό (1997) όσο και με τον Παναθηναϊκό (2007), ενώ έχει παίξει και στις τρεις ομάδες του ΠΟΚ (Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, ΑΕΚ). Πέρασε επίσης από Σπόρτιγκ, Πανιώνιο και Περιστέρι, Αστέρα Ζωοδόχου Πηγής στην αρχή, ενώ για ένα φεγγάρι έπαιξε ελάχιστα στην Κίντερ Μπολόνια, τότε που είχε έρθει η πρώτη ρήξη με τον Ολυμπιακό και τον Ντούσαν Ιβκοβιτς.

Το 2002 κόντεψε να πάρει μόνος του το πρωτάθλημα για τους Ερυθρόλευκους, αλλά μετά την εκπληκτική του εμφάνιση με την ΑΕΚ στον πρώτο τελικό, ο Λευτέρης Σούμποτιτς σχεδόν δεν τον ξαναέβαλε (έπαιζε δίλεπτα, με εξαίρεση τα 22 λεπτά στον τελευταίο τελικό όπου όμως το πουλάκι είχε πετάξει).

Η μεταγραφή του στους Πράσινους δεν ήταν απλή, αφού περίμενε μέχρι τέλους τον Ολυμπιακό, ο οποίος όμως εκείνο το καλοκαίρι έκανε όλα τα εγκλήματα μαζεμένα τη χρονιά που άρχιζε η αποσύνθεση της ομάδας.

Ο Παύλος Γιαννακόπουλος στον γάμο του Γιώργου Καλαϊτζή τού έκανε την πρώτη πρόταση, αλλά αυτός προτίμησε τον Μακεδονικό, αφού δεν ήθελε να αλλάξει στρατόπεδο. Αυτό που του στοίχισε ιδιαίτερα είναι που δεν τον πήρε κανείς από την ομάδα της καρδιάς του να του συλληπηθεί για τον θάνατο του πατέρα του. Κάτι είχε σπάσει μέσα του και στη νέα πράσινη κρούση αποφάσισε να κάνει το μεγάλο βήμα, λέγοντας μια από τις φημισμένες ατάκες του στον πρόεδρο του Τριφυλλιού: «Εντάξει πρόεδρε θα έρθω, αλλά το ξύλο… πληρώνεται».

Εξι πρωταθλήματα, πέντε κύπελλα, δύο πρωταθλητριών και 131 αγώνες με την εθνική ομάδα όπου τίτλους πανηγύρισε στις μικρότερες ηλικίες (Παγκόσμιο εφήβων 1995, Ευρωμπάσκετ παίδων 1993) ήταν το πλούσιο παλμαρέ του.

«Θεωρώ ότι μετά τα έντονα συναισθήματα που ένιωσα στην καριέρα μου όταν μετριάζεται η χαρά της νίκης ή η στεναχώρια της ήττας, το φυσικό είναι να βάλει κανείς μια τελεία», τόνιζει εξάλλου στη λιτή ανακοίνωση αποχώρησης.