ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μια μεγάλη απώλεια

Ο θάνατος του Νίκου Θέμελη ολοκλήρωσε δραματικά αυτό το μελαγχολικό και πρωτόγνωρο καλοκαίρι…

Πέρασα «μαζί» του ολόκληρη την τελευταία δεκαετία. Θυμάμαι τη στιγμή που μου πρωτοσύστησε να διαβάσω την «Ανατροπή» του ένας εκλεκτικός φίλος. Ηταν η εποχή των ελλήνων γιάπις και αγόρασα το βιβλίο με επιφύλαξη, για το πώς ένας πολιτικός και τεχνοκράτης μπορεί να μιλήσει την ευαίσθητη γλώσσα της λογοτεχνίας. Ρούφηξα διαμιάς την ιστορία της Ελένης από τη Σιάτιστα (και της Ελλάδας) λίγο πριν το γύρισμα του 1900, και από τότε περίμενα με λαχτάρα κάθε καινούργια του έκδοση. Λάτρεψα την «Αναλαμπή» και ανοίγω συχνά την πρώτη σελίδα της για να ξαναδιαβάσω την αφιέρωση της πολυαγαπημένης μου θείας, που με πρωτομύησε στην ομορφιά του λόγου και έφυγε και αυτή πρόσφατα από τη ζωή…

Οι ήρωές του με ακολούθησαν σε δύσκολες χρονιές, γεμάτες ιδεολογικές απογοητεύσεις. Οταν έμαθα για την αρρώστια του, ταράχτηκα και πίστεψα ότι δεν θα ξαναδιάβαζα άλλες μαγευτικές ιστορίες του. Κι όμως, πάλεψε με τον χρόνο και τον πόνο, για να φθάσουν στα χέρια μας τρία ακόμα μυθιστορήματα. Και τον θυμάμαι, μόλις λίγους μήνες πριν, που έλεγε στο Ιδρυμα Ωνάση ότι η κρίση είναι «ευκαιρία για πολιτισμική ανατροπή»…

Τώρα, αγκαλιά με την τελευταία του «Συμφωνία ονείρων», του λέω με βαριά καρδιά αντίο. Ξέρω, όμως, ότι θα είναι πάντα «μια συντροφιά ανάμεσά μας», εκεί στο πρώτο ράφι της βιβλιοθήκης…