ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ Στο Πάρκο «Αντώνης Τρίτσης»

Εξι φορές μεγαλύτερο από τον Εθνικό Κήπο, το Πάρκο «Αντώνης Τρίτσης» στο Ιλιον μόλις πρόσφατα μπήκε στα ραντάρ των περιπατητών του Σαββατοκύριακου. Και αν δεν ήταν το επιτυχημένο λίφτινγκ που του προσέφεραν οι εθελοντικές ομάδες ή ο νέος φορέας διαχείρισης, μέχρι σήμερα θα μαζεύαμε λάστιχα και πλαστικά. Την Κυριακή όταν φτάσαμε με μια παρέα εκδρομέων, αυστηρά κάτω των τεσσάρων, οι ποδηλάτες σήκωναν ήδη κουρνιαχτό στους χωματόδρομους και το birdwatching στις έξι λίμνες γινόταν εναλλακτικό χάζι για εκατοντάδες Αθηναίους, ένα τσιγάρο δρόμο από την Αττική Οδό.

Να, όμως, που στην επόμενη στροφή άρχισαν οι εκπλήξεις. Το Σπίτι των Ερπετών, εκτός από τον μπανάλ αρχιτεκτονικό ρυθμό, πρέπει να αφήσει πίσω του και την εποχή όπου ανήκει. Σίγουρα μια περασμένη δεκαετία, όταν οι γυρολόγοι ξεσήκωναν χωριά και κωμοπόλεις με την επίδειξη των άγριων και των ήμερων του βουνού και του λόγγου. Από το προσωπικό GPS της περιήγησης θα λείψει την επόμενη φορά και το παράπηγμα ενοικίασης αλόγων, για τα οποία θα άξιζε κάτι καλύτερο από το στριμωξίδι και την κλωτσοπατινάδα μέσα σε ένα πάρκο περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης. Ακόμη και το τρενάκι του λούνα παρκ είναι ευφημισμός που περιμένει τη μανιβέλα για να πάρει μπροστά. Εκτός αυτού, μέρος του σεφτέ πηγαίνει σούμπιτο για μίσθωμα στον γειτονικό δήμο, ελλείψει προφανώς οποιασδήποτε αβανταδόρικης ιδέας για την αξιοποίηση του Πάρκου από την Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Τα πανό βέβαια που έλεγαν το μεγάλο «Οχι» στο άνοιγμα εμπορικών χώρων και αναψυκτηρίων δίνουν μια πρώτη απάντηση. Σύμπτωμα της αντιεπιχειρηματικής μανίας από οργανώσεις κατοίκων που φοβούνται λες και η ιδιωτική πρωτοβουλία θα κλέψει τη δουλειά του μπατζανάκη τους. Το Πάρκο στο Ιλιον θέτει, τελικά, το ίδιο ερώτημα όπως και στο Ελληνικό. Πού χτυπάει σήμερα η καρδιά της οικολογίας; Στο στήθος των global θρηνωδών τύπου Στινγκ ή στη συνοριακή γραμμή ελεύθερης οικονομίας και περιβαλλοντικής προστασίας;