«Μας ζητούν να τους δώσουμε τζάμπα ό,τι είναι για πέταμα»

Το 2008 η Eurostat υπολόγιζε ότι το 20% του πληθυσμού της Ελλάδας βρίσκεται στα όρια της φτώχειας και ότι 7% των κατοίκων δεν είχε τη δυνατότητα να καταναλώσουν ένα γεύμα με κρέας, κοτόπουλο ή ψάρι κάθε δεύτερη μέρα. Αυτά είναι τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα στοιχεία.

Στην οδό Φυλής όμως η κ. Γεωργία δεν ανήκε πριν από τρία χρόνια σε αυτή τη στατιστική. Συμπεριλαμβάνεται σε άλλη, αυτήν της ανεργίας. Εγινε «συλλέκτρια τροφίμων» τους τελευταίους μήνες, αφού έκλεισε το μαγαζί όπου εργαζόταν ως βοηθός μάγειρα και καθαρίστρια. Είναι 49 ετών και λέει ότι ζει σε ένα υπόγειο με 300 ευρώ νοίκι. Τον Μάιο το ποσοστό της ανεργίας έφτασε στο 16,6% στην Ελλάδα από 12% τον αντίστοιχο μήνα του 2010. Η κ. Γεωργία είναι μία από τους 822.719 ανέργους της χώρας. «Σπάνια ψωνίζω πλέον τρόφιμα. Το μόνο που με απασχολεί είναι να βρω και πάλι δουλειά», απαντά όταν την ρωτώ αν την προβληματίζει η ποιότητα των τροφίμων που μαζεύει από τον δρόμο. Στη λαϊκή της οδού Φυλής η κ. Γεωργία έχει έρθει με το καροτσάκι της. Καθαρίζει από έναν πάγκο ρώγες σταφυλιών που περίσσεψαν, αφού ζητήσει την άδεια από την πωλήτρια.

«Βλέπουμε όλο και πιο πολύ κόσμο τελευταία που ζητά να τους δώσουμε τζάμπα ό,τι πρόκειται να πετάξουμε», λέει η Αικατερίνη Κοντονίκα, που δουλεύει στις λαϊκές από το 1986. Δεν είναι όλοι οι μικροπωλητές το ίδιο ανεκτικοί. Σε διπλανούς πάγκους άλλοι απομακρύνουν τον κόσμο. «Φύγετε», τους λένε. «Εδώ δουλεύουμε».