Κόκκινο μυστήριο

ΤΗΝ ώρα που ΑΕΚ, Παναθηναϊκός και ΠΑΟΚ ετοιμάζονται για τις ευρωπαϊκές τους υποχρεώσεις που θα κρίνουν αν θα ανασάνει ή όχι το ταμείο τους, ο Ολυμπιακός γεννά απορίες για το πού βαδίζει.

Γιατί ελάχιστοι αντιλαμβάνονται το σχέδιο της ομάδας – ή για να είμαστε ακριβείς, το πλάνο του Βαλβέρδε. Σαφώς και τα φιλικά δεν είναι ένα μίνι πρωτάθλημα που κάποιος πρέπει να το κατακτήσει, αλλά και τα πολλά πειράματα δεν κάνουν καλό. Τι βλέπουμε μέχρι τώρα στο Λιμάνι; Μια σχετική σύγχυση. Ο Ολυμπιακός έδειχνε μια στρωμένη ομάδα που ζητούσε ελάχιστες προσθήκες και κυρίως ήθελε ταχύτητα στη μεσαία του γραμμή. Αντί όμως να συμβεί αυτό, διαπιστώνεται δυστοκία στις επιλογές και λύσεις αμφιλεγόμενες. Σε κάθε παιχνίδι προετοιμασίας ο Ολυμπιακός παρουσιάζεται δυσκίνητος και θα πρέπει οι αρμόδιοι να γνωρίζουν πως η ταχύτητα χωρίς σβέλτους ποδοσφαιριστές δεν έρχεται. Οσον αφορά την αμυντική γραμμή, τα «μπες – βγες» δεν κάνουν καλό, καθόσον το δίδυμο Μέλμπεργκ – Αβραάμ αποσυντονίζεται, ενώ ο Μαρκάνο παραμένει μυστήριο. Οχι μόνο γιατί δεν φαίνεται κάτι το σούπερ, αλλά διότι ενώ ο Βαλβέρδε τον πλάσαρε ως ακραίο μπακ, τον βάζει σε θέση κεντρικού αμυντικού.

Στην επίθεση, οι Κατάι, Γκρμπιτς και Χαβίτο, δημιουργούν συνωστισμό χωρίς όμως κάποιος να πει ποιος θα μείνει έξω. Ο Μιραλάς; Αδύνατον. Ο Τζιμπούρ; Μόνο αν υφίσταται θέμα φυγής του από τον Πειραιά. Ο Ριέρα; Δεν τον κουνά κανείς κι ας προσφέρει ελάχιστα. Ο Φουστέρ; Μα, είναι ο μόνος που διατηρεί επαφή με τα δίχτυα. Οπότε ο Ολυμπιακός δεν ήθελε παίκτες, αλλά ρυθμό και ομοιογένεια.

Και τέλος, κάτι σχετικό με τις θλάσεις: ένα καίριο ερώτημα αφορά το κατά πόσο τσεκάρουν σωστά τους ποδοσφαιριστές στο Λιμάνι. Αν γνωρίζουν επακριβώς τα εργομετρικά και αν γίνεται σωστή αξιολόγηση. Γιατί τα τελευταία χρόνια, η επιδημία μεταγραφών και αλλαγών αφορά και το ιατρικό τιμ!

Η διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι οι μυικοί τραυματισμοί ήρθαν κάπως νωρίς. Και τα χρόνια βαραίνουν τις πλάτες του Ιμπαγάσα, άρα ο Βαλβέρδε θα πρέπει να βρει εγκαίρως κάποιες εναλλακτικές λύσεις.