ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Θα ήθελα να επισημάνω ένα μείζον δημόσιο ζήτημα. Στις 22/7/2011 ανακοινώθηκαν τα προσωρινά αποτελέσματα της απογραφής πληθυσμού του 2011 στην ιστοσελίδα της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, σύμφωνα με τα οποία ο μόνιμος πληθυσμός της Ελλάδας είναι 10,79 εκατομμύρια.

Το νούμερο αυτό δείχνει ότι η απογραφή του 2011 ήταν ένα μεγάλο φιάσκο. Δεν μπορεί ο πληθυσμός της χώρας να είναι 10,79 εκατομμύρια τη στιγμή που το 2001 ήταν 10,93 εκατ. Κι αυτό γιατί:

< Στη δια-απογραφική περίοδο 2001-2011 το ισοζύγιο της φυσικής κίνησης του πληθυσμού, τουλάχιστον μέχρι το 2010 που υπάρχουν δημοσιευμένα δεδομένα, ήταν θετικό (είχαμε περισσότερες γεννήσεις από θανάτους).

< Η καθαρή μετανάστευση ήταν και αυτή θετική, δηλαδή είχαμε μεγαλύτερη εισροή μεταναστών παρά εκροή. Σύμφωνα με τις επίσημες εκτιμήσεις της ΕΣΥΕ (νυν ΕΛΣΤΑΤ) η καθαρή εισροή μεταναστών (εισροή – εκροή) στη δεκαετία του 2000 στην Ελληνική επικράτεια ήταν 40.000 ετησίως.

Πώς μπορεί λοιπόν να μειώθηκε ο πληθυσμός της Ελλάδας από το 2001 μέχρι το 2011; Προφανώς πρόκειται για την πιο αναξιόπιστη απογραφή που έγινε, τουλάχιστον στα μεταπολεμικά χρόνια. Υπόψιν, ότι από το 1889 μέχρι και το 2001 οι απογραφές πληθυσμού στην Ελλάδα διεξάγονταν μέσα σε μία μέρα, συνήθως κάποια Κυριακή του Μάρτη ή του Απρίλη για να είναι ο κόσμος στα σπίτια του.

Το γεγονός ότι η απογραφή του 2011 διήρκεσε δύο εβδομάδες (κάτι που μας γυρίζει πίσω στον 19ο αιώνα, όταν οι απογραφές ήθελαν μέρες ή και εβδομάδες για να ολοκληρωθούν) έπαιξε ρόλο στη μειωμένη αξιοπιστία της. Επίσης, το γεγονός ότι η ΕΛΣΤΑΤ δεν δίνει στη δημοσιότητα τα αποτελέσματα της μετα-απογραφικής έρευνας (έρευνα κάλυψης της απογραφής) που έγινε σε 20.000 νοικοκυριά, ώστε να δούμε το μέγεθος της διαφυγής, θα πρέπει να μας προβληματίζει ως κοινωνικό σύνολο αλλά και ως κράτος.

Κι αυτό γιατί όλος ο σχεδιασμός του κρατικού μηχανισμού (από το πόσα σχολεία θα πρέπει να λειτουργούν μέχρι το πόσα αυτοκίνητα κυκλοφορούν στους δρόμους) βασίζεται στα πληθυσμικά δεδομένα της απογραφής. Μια τόσο αναξιόπιστη απογραφή, όπως αυτή του 2011, ακυρώνει κάθε προσπάθεια κρατικού σχεδιασμού και σωστής λειτουργίας του δημόσιου τομέα.

Είμαστε έτοιμοι να εξευτελίσουμε μια ακόμη συζήτηση και καλό θα ήταν όσοι κόπτονται για την έκδοση ευρωομολόγου να κάτσουν και να διαβάσουν περί τίνος πρόκειται, και εν συνεχεία να ενημερώσουν εαυτούς και αλλήλους.

Ο πρώτος που μίλησε για ευρωομόλογο είναι ο πρώην πρόεδρος της Κομισιόν Ζακ Ντελόρ που, από τη δεκαετία του 1980, το προσδιόρισε ως μέσον για τη χρηματοδότηση αναπτυξιακών έργων. Ωστόσο πιο πρόσφατα ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ πρότεινε την έκδοση ευρωομολόγου ως μέσον για τη χρηματοδότηση του χρέους. Μια λειτουργία εντελώς διαφορετική από την πρώτη και η οποία εντέλει εξετάζεται.

Η έκδοση ευρωομολόγου από την Ευρωπαϊκή Ενωση δεν θα γίνει απλώς για να διασφαλιστεί η χρηματοδότηση ορισμένων χωρών. Αυτό θα είναι μόνο το πρώτο βήμα και, σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, θα είναι η βάση πάνω στην οποία θα στηριχθεί η δημοσιονομική εξυγίανση και η ταχύτατη προώθηση των μεταρρυθμίσεων. Η κάθε χώρα θα ελέγχει τις υπόλοιπες και παράλληλα θα ελέγχεται από αυτές, όχι με τον τρόπο που γινόταν μέχρι σήμερα (π.χ. για τις αυξομειώσεις του ελλείμματος), αλλά για το 100% των δημοσίων δαπανών και των κρατικών εσόδων. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση κάποιο κράτος, και ιδίως η χώρα μας, να αφεθεί στην τύχη του. Είναι κάτι παραπάνω από προφανές πως δεν θα δανείζονται όλα τα κράτη, για να κρατάει κλειστά τα επαγγέλματα ή για να μειώνει τους φόρους η Ελλάδα.

Επομένως, δεν είναι καθόλου βέβαιο πως αν αφήσουμε το ΔΝΤ οι όροι που θα χρειαστεί να ακολουθήσουμε θα είναι λιγότερο σκληροί και η πίεση που θα ασκηθεί θα είναι πιο ήπια. Μάλλον το αντίθετο θα συμβεί. Θα συμμετέχουμε στο σπουδαίο βήμα της κοινής ευρωπαϊκής δημοσιονομικής διαχείρισης και αυτό μας παρέχει αφενός ασφάλεια, αλλά αφετέρου μας γεμίζει με υποχρεώσεις. Αυτό δεν είναι κάτι το τρομακτικό ή το ειδεχθές. Πρακτικά, το μόνο που θα χρειαστεί να κάνουμε ως χώρα είναι να τηρήσουμε τις δεσμεύσεις μας, εφαρμόζοντας το Μεσοπρόθεσμο και το Μνημόνιο. Κάτι δηλαδή που θα πρέπει να γίνει (και θα γίνει…) ανεξαρτήτως της εξέλιξης που θα έχει το εν λόγω ζήτημα.

Λεωνίδας Μανιώτης

Σχετικά με την τακτοποίηση των αυθαιρέτων η οποία θα ψηφιστεί μέχρι την 28η του Αυγούστου 2011, θα ήθελα να αναφερθώ στο δικαίωμα τακτοποίησης και συγκεκριμένα στον χρόνο ανέγερσης του αυθαιρέτου που μέχρι στιγμής είναι η 28-4-2010, παρ’ όλα τα δημοσιεύματα που έκαναν λόγο για κατασκευές που έχουν ανεγερθεί μέχρι και το τέλος του 2010.

Θέλω λοιπόν να εκφράσω την άποψη ότι είναι κοινωνικά άδικο εφόσον ψηφίζεται σήμερα το νομοσχέδιο να μην περιλαμβάνει κατασκευές που έγιναν μέχρι τώρα ή τουλάχιστον μέχρι το τέλος του 2010.

Είναι παράλογο ενώ αναφέρουμε ότι θέλουμε να σταματήσει η αυθαίρετη δόμηση και να θέσουμε μία κόκκινη γραμμή να μην τακτοποιούμε κατασκευές που προφανώς έχουν κτιστεί μέχρι και σήμερα.

Φανταστείτε λοιπόν πόσες κατασκευές δεν θα τακτοποιηθούν και θα θεωρούνται παράνομες οι οποίες όμως έχουν ανεγερθεί πριν από την ψήφιση του νομοσχεδίου.

Κατά καιρούς ακούμε εκκλήσεις για «Κυβερνήσεις Εθνικής Ενότητος» σαν τη μόνη λύση για τη σωτηρία της χώρας. Πρόσφατα, για μία ακόμα φορά ο κ. Καρατζαφέρης πρότεινε τη δημιουργία μιας τέτοιας κυβέρνησης. Ομως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η κυβέρνηση εθνικής ενότητος, όποτε δοκιμάστηκε τα τελευταία 30-35 χρόνια, ήταν μια παταγώδης αποτυχία, και οδήγησε σε πόλωση και διχασμό. Αυτό έγινε γιατί όλα αυτά τα χρόνια εκείνο που στην ουσία είχαμε ήταν «Κυβερνήσεις Εθνικής Παροχολογίας» που ανταγωνιζόταν σκληρά η μια την άλλη. Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα απόλυτου κομματισμού (κλαδική εναντίον κλαδικής, κομματικοί και μόνο διορισμοί, εξοστρακισμοί ομάδας πολιτών, χαφιεδισμός, και άκρατος λαϊκισμός) ήταν φυσικό επόμενο να αποτύχει κάθε προσπάθεια εθνικής ενότητος.

Τώρα πια, ίσως είναι καιρός να δοκιμάσουμε «Κυβερνήσεις Εθνικής Πειθαρχίας». Αυτό απαιτεί η σκληρή πραγματικότητα, και αν δεν θέλουμε να το καταλάβουμε, τόσο το χειρότερο για μας και το μέλλον των παιδιών μας. Μια τέτοια κυβέρνηση (με μέλη ό,τι το καλύτερο έχουμε, εντός και εκτός Ελλάδος) θα μπορούσε να πείσει τους πολίτες για την ανάγκη μιας νέας εθνικής πολιτικής. Απελευθερωμένη από κομματικές αλυσίδες, μια κυβέρνηση εθνικής πειθαρχίας είναι απολύτως απαραίτητο να κυβερνήσει με βάση το Καλό Παράδειγμα. Μέχρι σήμερα, τα κυβερνητικά στελέχη των κομματικών κυβερνήσεων όχι μόνο δεν δίνουν το καλό παράδειγμα, αλλά κάνουν ακριβώς το αντίθετο, συχνά παροτρύνοντας τον λαό να παρανομήσει!

Η πολιτική του καλού παραδείγματος θα είχε άμεσες και θετικότατες επιπτώσεις – κυρίως σε θέματα δικαιοσύνης, ατιμωρησίας, ισότητος και διαπλοκής – κάτι που είναι απαραίτητο για να πειστεί ο λαός για τις καλές προθέσεις των κυβερνώντων. Η κορυφή θα πρέπει να δίνει συνεχώς το παράδειγμα. Θα πρέπει, ας πούμε, ο πρόεδρος μιας «Κυβέρνησης Εθνικής Πειθαρχίας & Καλού Παραδείγματος» να απαιτήσει από τους υπουργούς του να του αναφέρουν κάθε μήνα τι καλό παράδειγμα έδωσαν στους πολίτες στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων τους. Εφαρμόζοντας μια τέτοια μέθοδο, η κυβέρνηση θα είχε την «έξωθεν καλή μαρτυρία» για να εφαρμόσει μια πολιτική ουσιαστικής αξιοκρατίας, ανάληψης προσωπικής ευθύνης, αξιολόγησης εθνικών προτεραιοτήτων, αυστηρού ελέγχου και πραγματικής ισότητας.