Η διαφορά με τους ξένους

ΔΥΟ οι ειδήσεις από το εξωτερικό, εκεί όπου το ποδόσφαιρο μπαίνει στη σωστή του διάσταση.

Η μία αφορά τη Ρεάλ και την απόκτηση ενός εκκολαπτόμενου άσου ηλικίας μόλις επτά ετών! Η άλλη σχετίζεται με την Αρσεναλ και την κίνησή της να φέρει παντί τρόπω στο Λονδίνο τον πιτσιρικά (18) Τσάμπερλεϊν από τη Σαουθάμπτον. Εχουν χρήματα οι ισχυροί και τα διαθέτουν για να εξελιχθούν, να «μεγαλώσουν», να κερδίσουν ακόμη μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας στο ποδόσφαιρο. Είτε βελτιώνουν τα γήπεδά τους, είτε ανανεώνουν το ρόστερ τους.

Φυσικά, δίνουν κυρίως σημασία στα νιάτα. Γιατί μόνο αν επενδύσουν θα κάνουν μελλοντικά απόσβεση και θα πουλήσουν αυτούς που αγόρασαν… χθες. Το κάνουν με πρόγραμμα, έχοντας παρακολουθήσει κάθε στοιχείο ενός παίκτη, ακολουθώντας πιστά το οργανόγραμμα και το πλάνο.

Εδώ, τι συμβαίνει αλήθεια; Στην Ελλάδα της κρίσης, ο Παναθηναϊκός δεν δηλώνει στην Ευρώπη τον Πλεσί, έναν παίκτη που έφερε εν χορδαίς και οργάνοις μόλις πέρυσι στην Παιανία. Ο Ολυμπιακός αγνοεί τους γηγενείς ποδοσφαιριστές του και αφήνει τον Νικλητσιώτη να διαπραγματευτεί τη μεταγραφή, χωρίς να έχει εξαντλήσει τις πιθανότητες να τον αξιοποιήσει. Οσο για την ΑΕΚ, μάζεψε μια ωραία χυλόπιτα από τον Μίτσελ και τρέχει μήπως ανατρέψει τα δεδομένα την ύστατη ώρα. Οταν είχε στις τάξεις της τον Ισπανό δεν εκτίμησε επαρκώς την αξία του.

Δεν είναι παράδοξα όλα αυτά. Αποδεικνύουν το χαμηλό επίπεδο προγραμματισμού των ελληνικών ΠΑΕ. Πάνε όπου φυσά ο άνεμος. Στην τύχη. Αν τους βγει κάτι, έχει καλώς. Διαφορετικά, αλλάζουν γραμμή πλεύσης και αναζητούν χρήματα για να βουλώσουν τρύπες, όπως κάνει η ΑΕΚ και παρακαλά για σκόντο την ΕΠΟ μήπως και εκδώσει δελτία στους ποδοσφαιριστές της.

Συμπέρασμα: οι ξένες ομάδες τσεκάρουν, αγοράζουν, προγραμματίζουν και επενδύουν. Κάποιες φορές μπορεί να αποτύχουν. Να χάσουν χρήματα. Σίγουρα όμως θα έχουν προσπαθήσει σοβαρά και με όπλο τη γνώση. Κάτι που λίγες φορές κάνουν οι εγχώριοι παράγοντες.