Το άλλοθι της αποτυχίας

Στον πρώτο αγώνα με την Οντένσε, στη Δανία, ο Παναθηναϊκός ήταν μία κόπια της περυσινής, απογοητευτικής ομάδας: σόλο ενέργειες στην επίθεση (κυρίως από τον Λέτο), αυτοσχεδιασμοί στην ανάπτυξη, αμυντικοί και μέσοι που παρακολουθούσαν την προσπάθεια του συμπαίκτη τους να μαρκάρει χωρίς να πολυσκοτίζονται, ολίγη αλληλοκάλυψη και ακόμη λιγότερο πάθος. Εντεκα καλοί παίκτες που, όμως, δεν έχουν καμία όρεξη να παίξουν ο ένας για τον άλλον, ώστε να κάνουν μία εξίσου καλή ομάδα.

Αλλά το 1-1 τα έκρυψε όλα κάτω από το χαλί. Καθώς έχουμε μάθει να κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα από το αποτέλεσμα (και το αποτέλεσμα έδινε προβάδισμα στον Παναθηναϊκό), ο Λέτο ήταν «ηγέτης», ο Σιμάο «απροσπέλαστος», ο Κατσουράνης «κλάση», ο Τζόρβας «κέρβερος», ο Φερέιρα «μαέστρος», ο Παναθηναϊκός «ομάδα με ευρωπαϊκή στόφα» και «η πρόκριση σίγουρη». Πέντε ημέρες αργότερα στο ΟΑΚΑ, που «το σκορ έδειχνε τέσσερα και η παλάμη πέντε» (για να θυμηθώ έναν από τους πιο ευρηματικούς τίτλους αθλητικού ρεπορτάζ, την επομένη της «τεσσάρας» που είχε εισπράξει ο Παναθηναϊκός από τη Λεβερκούζεν), όλοι αυτοί ήταν για τα μπάζα – και συνάμα πολύ αργά για να αποφευχθεί το μοιραίο.

Με τους «αναλυτές» του ποδοσφαίρου που πουλάνε στους οπαδούς καλά νέα δεν υπάρχει ιδιαίτερο πρόβλημα – τη δουλειά τους κάνουν – αλλά είναι πολύ επικίνδυνο να κάνει το ίδιο ο προπονητής. Ο Φερέιρα υπερεκτίμησε την ομάδα του, δεν ανησύχησε για τη ρεβάνς με τους «ψαράδες», κι έτσι δεν έκανε ούτε τους παίκτες του να ανησυχήσουν. Δεν είναι τυχαίο, που οι μισοί μάρκαραν με τα… μάτια. Η Οντένσε έγινε ξαφνικά… μηχανή του γκολ (αμφιβάλλω αν έχει ξανασκοράρει τέσσερις φορές σε ξένη χώρα) και το πουλάκι της πρόκρισης πήγε αλλού να κελαηδήσει. Το ότι ο Πορτογάλος δεν βλέπει ή δεν θέλει να δει τις αδυναμίες της ομάδας του – και τις δικές του – είναι χειρότερο από τον αποκλεισμό. Γιατί αποκλείεται να τις διορθώσει.

Ο μακαρίτης ο Φάντρονκ, θεμελιωτής της μεγάλης ΑΕΚ του δεύτερου μισού της δεκαετίας του ’70, συνήθιζε να λέει: «Αν θες να μιλήσουμε σοβαρά για έναν αγώνα, ξέχνα το αποτέλεσμα. Δες μόνο πώς έπαιξαν οι ομάδες, τι πήγε καλά και τι όχι – και γιατί». Αν ζούσε σήμερα (κι εφόσον δεν τα είχε χαμένα, βεβαίως, διότι θα ήταν σχεδόν 100 ετών) και άκουγε τις δηλώσεις του Ζεσουάλδο Φερέιρα μετά το κάζο από την Οντένσε, θα μας έλεγε ότι από το ματς της περασμένης Τρίτης ο προπονητής του Παναθηναϊκού δεν κατάλαβε Χριστό.

Αντιπαρέρχομαι την πεφωτισμένη διαπίστωση του Φερέιρα ότι «όταν σκοράρεις τρεις φορές και δέχεσαι τέσσερα γκολ αυτό είναι το αποτέλεσμα» (!) και φτάνω στην ουσία: «Ημασταν καλύτεροι». Από πού κι ως πού, ρε μάστορα; Στο πρώτο γκολ ο Μπουμσόνγκ πηδάει σαν το κατσίκι σε ψηλή μπάλα 25 μέτρων, τη βρίσκει με τη… χωρίστρα και δίνει πάσα στον τερματοφύλακά του για το δικό του σόου, με τον Τζόρβα να της ρίχνει σφαλιάρα αντί να τη διώξει. Στο δεύτερο, ο Σπυρόπουλος προλαβαίνει μόνο να εκπλαγεί για τον τρόπο με τον οποίο τον πέρασε ο αντίπαλός του. Στο τρίτο, ο Βύντρα θυμάται τις εποχές που έστελνε τους οπαδούς της ομάδας του μαζικά στον καρδιολόγο, προτού ο Τεν Κάτε του περιορίσει τις γκέλες σε μία ανά ματς (έτσι, για το καλό). Στο τέταρτο, ο Σαριέγκι μαρκάρει ώμο με ώμο και πέφτει σαν να τράκαρε με τοίχο. Μπροστά, ο Κλέιτον σκύβει στις σέντρες για να μην κάνει καρούμπαλο και όταν γυρίζει στα χαφ, έχει μόνο μία σωστή ενέργεια να διηγείται στα παιδιά του. Ο Λέτο θυμάται ότι έχει συμπαίκτες μόνο όταν χάνει την μπάλα και ο Νίνης σουτάρει από μακριά γιατί βαριέται να τρέχει μέχρι την αντίπαλη περιοχή. Ο Σιμάο ακόμη δεν είναι σίγουρος αν έπαιζε «κόφτης» ή κεντρικός αμυντικός.

Είναι βολικό να τα ρίχνουμε όλα στους αμέτοχους, όμως εκείνοι φταίνε μόνο για τους παίκτες που λείπουν. Γι’ αυτούς που παίζουν, ο κατά νόμον υπεύθυνος είναι ο προπονητής.